Witajcie!

Wybaczcie, ale nie mogłam się nie powstrzymać i nie opublikować dzisiaj jeszcze jednego posta. A związane to jest z historią pewnej kobiety, o której miałam okazję widzieć film. Choć tytuł w ogóle tego nie sugeruje. Zapraszam do zapoznania się z krótką biografią głównej bohaterki filmu. A na koniec moje odczucia w stosunku do niego 😉

Ludmiła Pawliczenko

Ludmila Pavlichenko

urodziła się 12 lipca 1916 roku w Białej Cerkwi, zmarłą 10 października 1974 roku w Moskwie. Ukrainka która stała się jednym z najlepszych radzieckich strzelców wyborowych.

Ludmiła od lat młodzieńczych chodziła do klubu strzeleckiego, co prowadziło do licznych nagród za udziały w zawodach. od 1937 roku studiowała Historię na Uniwersytecie Kijowskim, gdzie obroniła się w 1941 roku.

Po ataku Niemiec na ZSRR w czerwcu 1941 roku była jedną z pierwszych ochotniczek zgłaszających się do wojska w obronie kraju. Dzięki licznym medalom z zawodów udało jej dostać się do oddziałów frontowych, a dokładniej do 25 Dywizji Strzeleckiej.

Pierwsze strzały padły w pobliżu Bielajewki. Następnie przez ponad dwa miesiące walczyła z innymi w obronie Odessy. Obrona ta kosztowała ją aż trzy pobyty w szpitalu, ze względu na odniesione rany. Za zasługi na polu bitwy dostała awans do starszego sierżanta. Po Odessie służyła w obronie Sewastopola – gdzie została podporucznikiem. Oddelegowano ją również do szkoleń kolejnych snajperów. Podczas eksplozji pocisku moździerzowego w 1942 roku została bardzo poważnie ranna oraz ewakuowana z Sewastopola. Do tego momentu na swoim koncie miała już 257 celnych trafień nazistowskich.

Po odbyciu rehabilitacji nie wróciła na front, lecz oddelegowano ją do podróży po Świecie by wygłaszała odczyty wzywające do pomocy ZSRR w wojnie. Podczas jednej z tych podróży, została przyjęta przez prezydenta USA – Franklina Roosevelta, a z jego żoną zaprzyjaźniła się.

Po powrocie do ZSRR uzyskała order Złotej Gwiazdy Bohatera Związku Radzieckiego oraz stopień Majora. Otrzymała również order Lenina. Po wojnie zamieszkała w Moskwie, gdzie dalej kontynuowała karierę naukową oraz pracowała w Dowództwie Marynarki Wojennej.

Była jedną z 500 kobiet snajperów które przeżyły II Wojnę Światową. Oraz jedną z 2000 kobiet jakie były snajperami w Armii Czerwonej w czasie wojny. Trafiła łącznie 309 razy które zostały potwierdzone, w tym 36 snajperów niemieckich.

Czemu wspominam o Ludmile akurat dzisiaj?!

No cóż miałam okazję zobaczyć bardzo dobry dramat wojenny produkcji rosyjsko-ukraiński ukazujący jej zmagania w obronie Odessy i Sewastopola podczas pierwszych dni agresji niemieckiej. Film pt. „Bitwa o Sewastopol” powstał w latach 2012-2015 roku, a w rolę Ludmiły wcieliła się Julia Pieriesild. Reżyserem jest Siergiej Mokricki. Premiera odbyła się 2 kwietnia 2015 roku. Film spodobał mi się bardzo. Pokazał jak mogło wyglądać życie kobiet podczas wojny z ich punktu widzenia. Pokazał również z jakimi przeżyciami zmagała się kobieta na pierwszej linii frontu. Oraz to jaką siłą walki musiała się odznaczać. Film trwał prawie 2 godziny, ale nie są to w żadnym wypadku zmarnowane dla mnie godziny. Z ciekawostek tak jeszcze wspomnę, że Julia Pieriesild otrzymała nagrodę główną za najlepszą rolę żeńską podczas V Międzynarodowego Festiwalu Filmu w Tiantan.

Zapraszam was do zobaczenia tego filmu, a ja tymczasem się żegnam i do spisania niebawem.

Pozdrawiam Molcia 🙂

Udostępnij

Witajcie!

Dzisiaj trochę historii i nowy cykl który chyba już zapoczątkowałam jakiś czas temu. Jak każdy wie, kobiety od zawsze wpływały na losy tego świata. Było ich bardzo wiele. Wcześniej wspominałam już o Cesarzowej Sisi czy Marii Teresie Habsburg czy współczesnej Grace Kelly. Na tym cykl na pewno się nie skońćzy. Ale postaram się go regularnie publikować i poszerzać. A tym czasem przedstawiam dzisiaj: Faraona Egiptu – Hatszepsut.

Hatszepsut

Hatszepsut

kobieta faraon, władczyni starożytnego Egiptu z XVIII dynastii. Najprawdopodobniej panowała w latach 1503 p.n.e. do 1482 roku p.n.e. Jednak relacje odnoście dat jej panowania są różne i nie jednoznaczne. Podaje się również m.in.:

– 1479 do 1458 roku p.n.e. lub

– 1472 do 1450 roku p.n.e.

Córka Totmesa I i królowej Ahmes, przyrodnia siostra i żona Totmesa II, który był jej rywalem w sprawie sukcesji o tron. Po śmierci męża objęła tron jako regentka w imieniu syna – Totmesa III. Po jakimś czasu ogłosiła się władczynią i przyjęła tytuł królewski.

Z jednej strony zyskała nowe szlaki handlowe, a z drugiej zaniedbała bardzo stan wojsk egipskich.

Jako ciotka, macocha i teściowa Totmesa III objęła regencję. Wzorując się na wcześniejszych regentkach, jednak je przewyższyła ogłaszając się królem, a Totmesa III uznając za jej współwładcę.

Komu ufała?

Wśród zaufanych osób był m.in. Senenmut – jej wierny towarzysz w sprawach politycznych, przedsięwzięciach architektonicznych i gospodarczych, poza tym Hapszepsut dążyła go uczuciem. Senenmut odpowiadał za zarządzenie dworem królewskich, rzecznikiem królowej i Zarządcą Wielkich Prac Budowlanych. Poza tym odpowiadał za wykształcenie dziecka Hatszepsut. Doniesienia historyczne i wykopaliska mówią o tym, że poza dwójką dzieci – córek, Hatszepsut posiadała najprawdopodobniej syna z związku z Senenmutem (Choć to nie są potwierdzone dane, a jedynie przypuszczenia).

Kolejna ważna osoba w otoczeniu faraonowej to Hapuseneb, arcykapłan Amona. Był nadzorcą i „wykonawcą” świątyni w Deir el-Bahari. Innymi dostojnikami, którzy mieli przychylność Hatszepsut to Dżehuti (główny majordom) czy wezyr Useramon. Hatszepsut będąc kobietą noszącą męski tytuł królewski i sprawując władzę tradycyjnie od wieków przynależną mężczyznom, była zmuszona czynić wiele starań dla uprawomocnienia swych rządów. Wykorzystywała do tego celu między innymi kult Amona i poparcie jego kapłanów z Karnaku. Kobiety w Starożytnym Egipcie miały znacznie wyższy status niż gdziekolwiek indziej w starożytnym świecie.

Proces przeistaczania się Hatszepsut w męskiego faraona postępował etapami. Królowa stopniowo przyjmowała insygnia władzy: chustę chat, ureusz, ceremonialną sztuczną brodę. Wiele statui ukazuje ją na wpół żeńskiej i męskiej postaci. Później już była ukazywana tylko jako męska postać.

Co pozostawiła?

Jako Faraon Hatszepsut zasłynęła z wspaniałych budowli m.in. Obelisków w Karnakum, Czerwona Kaplica czy też świątynia Milionów Lat w Deir el Bahari. Po swojej śmierci na tron Egipski wstąpił już pełnoletni Totmes III. Usunął on wszystkie wizerunki swojej poprzedniczki. Po wielu latach spokojnego panowania Hatszepsut – Totmes III musiał organizować wyprawy wojenne przeciwko koalicjom antyegipskim.

Hatszepsut została pochowana w Dolinie Królów w grobowcu, którzy sobie przygotowała (oznaczenie KV20), poza jej sarkofagiem, w grobowcu tym był również sarkofag Totmesa I.

Mumia została odnaleziona w 1903 roku przez Howarda Cartera w Dolinie Królów. Potwierdzenie, że to mumia Hatszepsut potwierdzono w czerwcu 2007 roku.

Pozdrawiam Was, Molcia 🙂

Ps. Materiał zaczerpnięty z Wikipedii

Udostępnij

Witam Was Kochani!

Oczywiście mając trochę wolnego – zajmuję się tym co lubię najbardziej – czyli historią. Ostatnio znowu wkręciłam się w kolejny serial historyczny pt. „The Crown” o królowej Elżbiecie II. Zainspirowana tym serialem i kilkoma konstruktywnymi rozmowami o historii poszukałam informacji o najdłużej panujących władcach w całej naszej historii na przestrzeni wieków. I znalazło się kilka takich ciekawych postaci. Podejrzewam, że większość z nich będziecie kojarzyć 😉 Oto ta lista 😀

Oto pierwsza 10:

Pierwsze miejsce przypada dla Pepi II – podobno rządził starożytnym Egiptem w okresie od 2278 p.n.e. do 2184 p.n.e. co daje mam 94 lata
Drugi jest Suinin – cesarz Japonii panujący podobno od 29 p.n.e. do 70 n.e. co daje nam około 99 lat (uznawany jednak jest jako postać legendarną).
A trzecie miejsce zajmuje Sobhuza II – król Suazi panował od 10 grudnia 1899 do 21 sierpnia 1982 roku co daje łącznie 82 lata i 254 dni
4 Miejsce dla Bernhard VII – książę Lippe panował od 11 sierpnia 1429 roku do 2 kwietnia 1511 roku, co daje łącznie 81 lat i 234 dni.
Kolejna osoba ma już staż poniżej 80 lat. Jako 5 jest Wilhelm IV – hrabia Henneberg-Schleusingen panował 78 lat i 243 dni. Od 26 maja 1480 roku do 24 stycznia 1559 roku. 6 miejsce Karol Fryderyk Badeński jako elektor i książę Badenii panował 73 lata i 29 dni. Okres ten datowany był od 12 maja 1738 roku do 10 czerwca 1811 roku. Kolejnym „siedemdziesięciolatkiem” jest: Ludwik XIV jako król Francji i współksiążę Andory. Zaliczył on okrągłe 72 lata i 110 dni. Panował w latach 1643 – 1715. Miejsca od 8 do 10 to ostatnie osoby z 70 na koncie.

Kolejno:

8 otrzymał Jan II – książę Liechtenstein panował w latach 1858 do 1929 roku co daje 70 lat i 246 dni.
9 przypisano Ramie IX Bhumibol Adulyadej jako król Tajlandii panował 70 lat i 126 dni w latach 1946 – 2016. 10 jest dla Karola Augusta, panował w Saksonii-Weimar od 1758 roku do 1828 jako książę. Łączny rezultat jego rządów to 70 lat i 12 dni.

Kolejną dziesiątkę otwiera władca Austrii:

Miejsce 11 zajmuje Fryderyk V jako arcyksiążę Austrii panował 69 lat i 70 dni. Od 1424 do 1493 roku.
Miejsce 12 przysługuje królowi K’inich Janaab’ Pakal z Palenque, który był władcą w latach 615 – 683, uzyskując rezultat 68 lat i 33 dni.
Miejsce 13 to mój ulubiony władca Cesarz i Król Austro-Węgier Franciszek Józef I panujący w latach 1848 – 1916. Panował 67 lat i 355 dni.
Miejsce 14 przypadło cesarzowi Bizantyjskiemu – Bazyli II. Trwało ono 65 lat i 237 dni na przełomie lat 960 – 1025.
Na półmetku drugiej dziesiątki znajduje się obecnie panująca królowa Wielkiej Brytanii i krajów przynależnych Elżbieta II. Królowa panuje od 6 lutego 1952 roku, co daje jej 65 lat i 50 dni panowania. Jest obecnie najdłużej panującą kobietą w historii świata.
Tuż za nią na 16 miejscu mamy kolejną królową Wielkiej Brytanii – Wiktorię. Panowała od 1837 roku do 1901. Panowała 63 lata i 216 dni. Miejsce 17 zajmuje elektor, książę i król Saksonii – Fryderyk August I. Sprawował rządy przez 63 lata i 139 dni w okresie 1763 – 1827. Miejsce 18 zajmuje król Aragonii Jakub I Zdobywca panujący w latach 1213 – 1276. Rządził przez 62 lata i 319 dni.
Kolejna pozycja należy do cesarza Japońskiego Hirohito, który panował 62 lata i 13 dni w latach 1926 – 1989. I pierwszą dwudziestkę zamyka cesarz chiński Kangxi panujący 61 lat i 316 dni. Panował w latach 1661 – 1722. Zamyka on również grono osób które rządził powyżej 60 lat.

Kolejne miejsca mają już na końce półwieczne panowania.

Do grona tego nalezą król Danii i Norwegii Chrystian IV (59 lat i 330 dni), Jerzy III jako król Wielkiej Brytanii (59 lat i 121 dni), książę Monaco Honoriusz III (59 lat i 63 dni). Miejsce 34 zajmuje książę Szczeciński Barnim I panował 58 lat i 324 dni. Następny jest cesarz Brazylii Piotr II sprawujący rządy przez 58 lat i 251 dni. Kolejny król Francji – Ludwik XV panował zacne 58 lat i 222 dni. Tuż za nim uplasował się sułtan Malezji – Tuanku Abdul Halim panujący 58 lat i 151 dni. Mikołaj I jako król Czarnogóry panował 58 lat i 105 dni. Kolejną kobietą w zestawieniu jest królowa Wilhelmina z Holandii, zaliczyła ona 57 lat i 286 dni jako królowa kraju tulipanów. Kolejny w zestawieniu jest król Szkocji Jerzy VI – panował on 57 lat i 270 dni. Na koniec zestawienia umieszczam mały akcent polski – otóż jako wielki książę Litewski – Władysław II Jagiełło panował 57 lat.

Półwiecze panowania uzyskali jeszcze takie postacie historyczne jak Alfons VIII, Rainier III, Sisavang Vong, Thubten Gjaco, Fidel Castro, Abdullah I, Kazimierz Jagiellończyk, Haakon VII, Yeongjo, Franciszek Józef II, Piotr IV Aragoński, Edward III, Ivan IV groźny, Chlotar I, Zygmunt Luksemburski oraz Kim Ir Sen.

Następnym razem postaram się podać listy najdłużej panujących przywódców obecnie na świecie oraz tych, którzy na rządowych stołkach utrzymali się najkrócej na przestrzeni wieków. Są to ciekawostki – ale nie raz można się na takie coś natknąć w wszelakich quizach.

Pozdrawiam Was, Wasza Molcia 😉

Udostępnij

Witam Was!

Jakiś czas temu pisałam Wam, że pracuję nad pewnym projektem o Dynastiach Europy i Świata. No cóż pracuję nad nimi, ale zapominam, że i tutaj miałam się dzielić krótkimi informacjami na ten temat. Dlatego dzisiaj króciutko na temat pewnej młodej damy z rodu Wittelsbach.

Maria Zofia Bawarska

Urodzona 4 października 1841 roku w Possenhofen, zmarła 19 stycznia 1925 roku w Monachium. Bawarska księżniczka – Herzog in Bayern i królowa Obojga Sycylii.

Córka Ludwiki Wilhelminy Wittelsbach i Maksymiliana Bawarskiego. Siostra Cesarzowej Elżbiety Bawarskiej, znanej jako Sisi. Od 3 lutego 1859 roku żona Franciszka II Burbona. Dnia 22 maja 1859 roku została królową Królestwa Obojga Sycylii do 20 marca 1861 roku. Miała jedno dziecko – córkę Krystynę Burbon Sycylijską (1869 – 1870). Mąż Marii zmarł 27 grudnia 1894 roku, a ona 31 lat później w Monachium. Została pochowana w Santa Ciara w Neapolu.

Kolejnym razem znowu kogoś zamieszczę. Informacje będą krótkie, bo więcej do szczęścia nie trzeba 😉

Pozdrawiam Was, Wasza Molcia

Udostępnij

Witam Was!

Dzisiaj trochę historii znowu 🙂 Jakiś czas temu przejrzałam swój twardy dysk, i oglądałam filmy jakie tam mam – m.in. Agore z 2009 roku. Opowiada on o pewnej filozofce z Aleksandrii.

Hypatia z Aleksandrii

urodzona około 355 lub 370 roku, zmarła w 415 roku w Aleksandrii. Była filozofką neoplatońską, matematyczką. Córka Teona z Aleksandrii, znana również jako męczennica nauki. Podobno wynalazła astrolabium i rodzaj areometru.
Współpracowała z swoim ojcem nad redakcją pism Ptolemeusza i Euklidesa. Poza zamiłowaniem do filozofii, Hypatia wykładała publicznie matematykę i astronomię. Wykładała w swoim domu, była niezwykle szanowana wśród zwolenników i uważana była za autorytet moralny. Poza tym ceniono również jej wiedzę, logikę, umiar, prostotę ubioru, wstrzemięźliwość seksualną oraz miłość do Aleksandrii.
Hypatia nie była praktykującą poganką, uważała by nie dawać pretekstów chrześcijańskiej administracji do ataku na siebie i na jej uczniów. Nie dzieliła swoich uczniów, traktowało na równo chrześcijan i pogan.
Ze względu na ataki z strony Cyryla, oskarżając ją o czary i satanizm. Poza tym Cyryl zazdrościł jej poparcia i posłuchu wśród mieszkańców Aleksandrii. W 415 roku została zamordowana. Wywleczono ją z powozu, zerwano ubranie, wyłupiono oczy i zabito ostrakonami.
O tym jak zmarła znamy głównie z relacji Sokratesa Scholastyka, mieszkającego w Konstantynopolu. Wiele mówi się o niej obecnie w kulturze. Filmy, wystawa ceramiczna w Brooklyn Museum, zdjęcia, ryciny i nie tylko.

Więcej poczytać można tutaj:
https://pl.wikipedia.org/wiki/Hypatia_z_Aleksandrii

Pozdrawiam Serdecznie, Wasza Molcia

Udostępnij

Witam Was!

Dzisiaj trochę o muzyce. Ostatnio szukając znajomemu soundtracków z gry, natknęłam się na bardzo fajną skrzypaczkę, która robi niesamowite rzeczy z muzyką, jeśli w ogóle można tak powiedzieć.
Rozchodzi mi się o Lindsey Stirling, która jest skrzypaczką, wokalistką i tancerką. Urodziła się w 1986 roku w Santa Ana. W swojej karierze ma zaliczony występ w amerykańskim Mam talent, gdzie dotarła do ćwierćfinału. Pierwszą płytę wydała w 2012 roku pt. Lindsey Stirling.

Przygodę z muzyką zaczęła jeszcze w dzieciństwie. Przez wiele lat pobierała naukę gry na skrzypcach, później wraz z znajomymi trochę eksperymentowała z muzyką w zespole. Od 2007 roku prowadzi swój kanał na YT – Lindseystomp, gdzie regularnie umieszcza co jakiś czas swoje teledyski. Kanał zyskał na popularności na przełomie lat 2011 – 2013, a obecnie można śledzić życie Lindsey oraz wszystkie kulisy kręcenia teledysków na kolejnym kanale – LindseyTime.

Poza tym Lindsey fascynuje się tańcem. To było sporym jej atutem w Mam Talent, gdyż potrafiła połączyć taniec z jednoczesną grą na skrzypcach. Jak sama mówi: „To jest nienaturalne by tańczyć podczas gry na skrzypcach więc musiałam dużo ćwiczyć. Teraz jest to częścią mojej naturalnej ekspresji i przychodzi mi to niezwykle naturalnie. Muszę znać perfekcyjnie piosenkę, którą gram zanim zacznę się poruszać. Kiedy już znam piosenkę bardzo dobrze mogę się świetnie bawić, tańcząc podczas jej wykonywania.”

W Polsce gościła już trzy razy. W wrześniu i grudniu 2013 roku jako gość gal oraz z koncertem – 13 października 2014 roku na Warszawskim Torwarze.
Dotychczas na swoim koncie ma dwa albumy. I kilkanaście niesamowitych piosenek. Zapraszam was do posłuchania w wolnej chwili. Ja dzisiaj umieszczę tylko trzy, które lubię najbardziej i najczęściej słucham, bo wpadły mi w ucho 🙂

Pozdrawiam Was serdecznie, Wasza Molcia

Więcej informacji znajdziecie tutaj:

– https://pl.wikipedia.org/wiki/Lindsey_Stirling
– http://www.lindseystirling.com/

Udostępnij

Witam!

Obiecałam trochę historii, oto kolejna jej odsłona 🙂 Zapraszam do przeczytania skróconej trochę wersji o Gertrude Bell, kobiecie podróżującej po świecie na przełomie wieków 🙂

Gertrude Mararet Lowthian Bell
urodzona 14 lipca 1868 roku, zmarła 12 lipca 1926 roku

Brytyjska podróżniczka, pisarka, alpinistka, doradca polityczny i archeolog. Dzięki znajomości Bliskiego Wschodu oraz działalność polityczna w trakcie i po I Wojnie Światowej sprawiły, że wraz z T.E. Lawrencem wywarła duży wpływ m.in. na powstanie Iraku.

Gertrude pochodziła z rodziny brytyjskich przemysłowców, jej dziadek był jednym z najlepiej sytuowanych przemysłowców Wielkiej Brytanii, był założycielem i współwłaścicielem firmy Bell Brothers, a także uznanym naukowcem.
Jej ojciec, Thomas Hugh Bell ukończył studia w Francji i w Niemczech, po czym przejął interes ojca. W 1867 roku ożenił się z Mary Shield, zmarła po narodzinach swojego drugiego dziecka, Maurice. Ojciec ożenił się po raz drugi w 1876 roku z Florence Ollife, pisarką która stała się przyjaciółką Gertrude. W 1884 roku zaczęła naukę w Queens College w Londynie, a później podjęła naukę w Oksfordzie i ukończyła ją w 1888 roku.
Przełom lat 1888/1889 Gertrude spędziła w Bukareszcie gdzie była u swojego wuja, ambasadora Franka Lascelle.

Przed powrotem do Anglii zahaczyła jeszcze o Konstantynopol. Jesienią 1892 roku rozpoczęła naukę perskiego, a później wraz z ciotką pojechała do Teheranu, gdzie jej wuj – był ambasadorem na dworze Sha Naser Od Dina. Podczas pobytu w Teheranie Gertrude poznała pracownika brytyjskiej ambasady – Cadogana, w którym się zakochała. Jednak jej rodzice byli przeciwni małżeństwu – ze względu na długi i bankructwo rodziny dyplomaty. Po powrocie do Anglii napisała książkę: Persian Pictures mówiącą o jej wspomnieniach i doświadczeniach z podróży do Teheranu, wydana została ona 1894 roku.

Zaczęła również pracę nad tłumaczeniem wierszy perskiego poety Hafeza, opublikowane w 1896 roku. Bell rozpoczęła w między czasie podróżowanie po Europie – która wpłynęła na to iż Gertrude podjęła później pracę jako archeolog, po czym w 1897 roku wyruszyła wraz z swoim bratem w podróż dookoła świata. Podczas niej odkryła swoją pasję – wspinaczkę górską.

W 1899 roku Gertrude udała się do Jerozolimy, gdzie przez cztery miesiące doskonaliła język arabski oraz topografię terenu. To doprowadziło do licznych spotkań z szejkami i przywódcami plemion z którymi mogła rozmawiać bez tłumacza. Dzięki tym wyprawom uzyskała miano „córki pustyni”.

Kolejne lata życia

Na przełomie lat 1900 – 1905 Gertrude odbyła kolejną wyprawę dookoła świata wraz z swoim bratem. Poza tym rozpoczęła również intensywne badania nad archeologią, którą zafascynowała się już wcześniej. Również zgłębiała wiedzę na temat Bliskiego Wschodu.
Gdy w styczniu 1905 roku Gertrude po raz kolejny przybyła na Bliski wschód – cel jaki jej przyświecał to badania ruin z czasów rzymskich i bizantyjskich oraz napisanie książki mówiącej o kulturze tych regionów. Statut kobiety europejskiej pozwolił jej na swobodne i w miarę bezpieczne podróżowanie od Bejrutu do Damaszku, a później Azji Mniejszej. Po powrocie do Anglii opublikowała swoje badania w czasopiśmie archeologicznym, a w 1906 roku wydała książkę The Desert and the Sown. W 1907 roku znowu wyruszyła w stronę Azji Mniejszej.

W 1911 roku poznała Thomasa Edwarda Lawrence’a. W listopadzie 1913 roku Bell wyruszyła z Damaszku do Hail, jednak wyprawa napotykała trudności. Gdy 24 lutego 1914 roku przybyła do Hail, po krótki pobycie udała się do Bagdadu. Po powrocie do Anglii w maju 1914 roku otrzymała złoty medal National Geographic Society.
Podczas I wojny światowej Bell służyła jako idealne źródło informacji na temat Arabów i ich terytoriów. Pracowała też jako przedstawiciel Czerwonego Krzyża w Francji i była dyrektorem w biurze Czerwonego Krzyża w Londynie.

W 1915 roku Bell dostała propozycję pracy w Biurze Arabskim w Kairze, którego celem było zdobycie informacji na temat oddziałów tureckich rozmieszczonych w Mezopotamii, zatoce oraz na półwyspie Arabskim.

W 1917 roku Gertrude Bell przeniosła swoje biuro do Bagdadu, i w tymże roku została uhonorowana tytułem „Commander of the British Empire”. W ciągu dwóch kolejnych lat weszła w konflikt z A.T.Wilsonem, który był Komisarzem Cywilnym Iraku. Jednak w wrześniu 1920 roku przestał ją pełnić, a Bell wróciła na swoje stanowisko. Dzięki jej inicjatywie powstało Muzeum Irackie w Bagdadzie.

Na podstawie jej życia powstał film z Nicole Kidman w roli głównej. Film pt. Królowa pustyni z 2015 roku (Queen of Desert) w reżyserii Wernera Herzoga. Polecam do zobaczenia, bo warto.

Pozdrawiam Molcia 🙂

Udostępnij

Witam Was!

Tak jak wspominałam mam zamiar teraz trochę popisać o historii 😀 Przynajmniej taki jest plan 😛 Dzisiaj znowu mała ściąga z wikipedi tym razem o Katarzynie Medycejskiej – matki delfina i późniejszego króla Francji Franciszka II oraz teściowej jego żony Marii I Stuart (o której już tutaj na blogu pisałam). Więc zapraszam do przeczytania tego króciutko 🙂

Katarzyna Medycejska

właściwie to Caterina Maria Romola di Lorenzo de’Medici
urodziła się 13 kwietnia 1519 roku w Florencji, zmarła 5 stycznia 1589 roku w Blois

Księżna z rodu włoskich Medyceuszy, żona delfina, a potem króla Francji Henryka II (dynastia Walezjuszy)

Ojcem był Lorenzo II Medyceusz, książę Urbino, matka to Mageleine de la Tour. Jej stryjami byli papieże Leon X i Klemens VII. Katarzyna została sierotą bardzo wcześnie, matka zmarła w połogu, ojciec trzy tygodnie później z powodu syfilisa.
Katarzyna uwielbiała bale, polowania, wyprawy konne i wszelkie rodzaje zabaw. W wieku 14 lat została żoną Henryka de Valois, księcia Orleanu. Ślub został zawarty 28 października 1533 roku. Małżeństwo nie było szczęśliwe, Henryk nie kochał żony i już w rok po ślubie rozpoczął romans z Dianą de Poitiers, który trwał aż 25 lat – do śmierci króla. To ona wymyśliła damski styl jazdy konno, by móc towarzyszyć swojemu teściowi Franciszkowi I w polowaniach.

W 1547 roku Henryk został koronowany na króla Francji, jako Henryk II. Po jego śmierci stałe się regentką dla swoich synów, wywierając decydujący wpływ na politykę państwa francuskiego kolejno podczas panowania: Franciszka II, Karola IX i Henryka III Walezego. Szukała ona również sojusznika do walki z Habsburgami. M.in. dlatego starała się by jej syn Henryk III został następcą Zygmunta Starego na tronie Polskim.

Jako, że Katarzyna była katoliczką – prowadziło to do zaciekłych walk z kalwinami francuskimi. Zainicjowała noc św. Bartłomieja w 1572 roku podczas której wymordowano przywódców francuskich hugenotów, ściągniętych pod pretekstem ślubu jej córki Małgorzaty de Valois z Henrykiem Nawarskim. Zamordowano wtedy około 3 tysięcy osób. Znana z protektoratu Nostradamusa, który przewidział śmierć jej męża i dzieci.

Katarzyna miała 10 dzieci z czego większość z nich zmarła przed śmiercią samej Katarzyny:

– Franciszek II (19.01.1544 – 5.12.1560)
– Karol IX (27.06.1550 – 30.05.1574)
– Henryk III (19.09.1551 – 2.08.1589)
– Elżbieta Walezjuszka (2.04.1545 – 3.10.1568)
– Klaudia Walezjuszka (12.11.1547 – 21.02.1575)
– Małgorzata Walezjuszka znaną jako królowa Margot (14.05.1553 – 27.03.1615)
– Franciszek Herkules (18.03.1555 – 10.06.1584)
– Ludwika zmarła jako niemowlę
– Wiktoria i Joanna (bliźniaczki zmarły w dzieciństwie).

Jak widać matkę przeżyło tylko dwójka z dziesięciorga dzieci.

Tyle o samej Katarzynie 🙂 Czasami aż dziwne mi, że niektóre wątki wracają do szperania w historii Polski 😀 A nawet nie pomyślałam o tym w momencie kiedy zaczęłam oglądać serial 😀 A no właśnie. Obecnie w The CW jest transmitowany serial oparty na losach Marii I Stuart, o której już wspominałam, ale jest też wpleciona tam sytuacja życiowa i losy Katarzyny. Zachęcam byście zobaczyli jak dobrze wcieliła się w rolę Megan Follows 🙂 którą pewnie pamiętacie z innej niezapomnianej adaptacji 🙂

Pozdrawiam Was, Wasza Molcia

Udostępnij

Witam Was!

Ostatnio pisałam wam, że znowu natrafiłam na smykałkę historyka 😀 Znowu mam dobrą zabawę oglądając coś co wiążę się z historią i zachęca mnie do szukania dalszych wątków. Zatem dzisiejszy ranek spędziłam na pisaniu o Marii I Stuart.

Podpis Marii, Królowej Szkotów

Maria I Stuart

Jak ostatnio pisałam oglądam teraz serial pt. Reign – bazujący na historii Marii. Główna bohaterka – Maria, królowa Szkotów grana jest przez Adelaide Kane – 25 letnią aktorkę pochodzącą z Australii. I właśnie to sprawiło, że znowu kopię w historii Anglii i Europy z tamtego okresu. Dzisiaj napisałam dwustronicowe streszczenie jej historii na podstawie Wikipedii. Więc wybaczcie, jeśli wam się nie spodoba 🙂 Jednak jestem z siebie zadowolona. Bo dawno tego nie robiłam, a mam trochę zaległości w tym temacie 😀

Zatem oto moje wypociny:

Maria I Stuart

Pozdrawiam Molcia 🙂

Udostępnij

Witajcie!

Każdy chyba miał okazję ją usłyszeć. Zwłaszcza pokolenia starsze ode mnie. Ja tą piosenkarkę odkryłam dzięki filmowi pod tytułem „Selena”, gdzie główną rolę gra Jennifer Lopez. Ale może zacznijmy od tego kto to jest, nim przejdę do mojej ulubionej piosenki.

Selena

a właściwie Selena Quintanilla-Perez urodziła się w 1971 roku w Lake Jackson w USA jako najmłodsze dziecko. Śpiewać zaczęła w wieku 3 lat – co trzeba przyznać jest dużym wyczynem. Od 9 roku życia wraz z rodzeństwem tworzyła zespół „Selena y Los Dinos” z którym koncertowała aż do swojej przedwczesnej śmierci. Pierwszy swój album wydała w wieku 12 lat, kolejne wydawane były po 1987 roku, kiedy to wygrała nagrodę Wokalistki Roku w Tejano Music Awards.

Kolejne lata to rozbłysk jej kariery jako piosenkarki. Wiele niesamowitych kawałków powstało m.in. ten który bardzo mi się podoba i wstawię go właśnie teraz, posłuchajcie:

Z ważniejszych informacji o Selenie warto jeszcze wspomnieć o tym, że za album !Live! Selena otrzymała nagrodę Grammy w maju 1994 roku na 36 gali rozdania nagród. Za swojego życia, które było krótkie wydała aż 21 albumów z piosenkami anglo- i hiszpańskojęzycznymi.

Tragiczna Śmierć

Zmarła 31 marca 1995 roku wyniku postrzelenia przez swoją znajomą i jednocześnie kierownika fan clubu – Yolandę Saldivar. Selena spotkała się z nią by odzyskać przywłaszczone dokumenty. Została postrzelona i zmarła niestety półtorej godziny później w szpitalu Corpus Christi z powodu dużej utraty krwi. Od 16 kwietnia 1995 roku w Teksasie ustanowiony jest tzw. „Dzień Seleny”.

W 1997 roku powstał wspomniany przeze mnie wcześniej film mający na celu upamiętnienie życia oraz kariery piosenkarki. Przez kolejne 10 lat wydawane były kolejne albumy z wznowieniami piosenek śpiewanych przez Selene i nie tylko. Do dziś Jennifer Lopez na swoich koncertach wykonuje niektóre piosenki śpiewane przez Selenę. W tym roku obchodzono 20 rocznicę jej śmierci w rodzinnym mieście. Gdyby nie odebrano jej życia, piosenkarka miałaby teraz 44 lata.

Dla podsumowania – kto rozumie angielski, niech zobaczy podsumowanie przez bliskich i aktorów którzy brali udział w filmie. Ten 30 minutowy filmik powstał 10 lat później i nie tylko:

 

 

http://www.youtube.com/watch?v=EuDm4Ei_uTM

 

Pozdrawiam Serdecznie Molcia

Udostępnij