Witam Was 😉

Dzisiaj kolejna osoba znana z mojego ulubionego okresu historycznego. Pewnie co po niektórzy będą wiedzieć o kogo chodzi. Jest zaliczana do najbardziej znanych i może też wpływowych Matres XIX i XX wieku. A o kim mowa?! Dzisiaj krótka notka o Katarzynie Schratt. Zapraszam:

Katharina Schtatt urodziła się 11 września 1853 roku w Baden, w Dolnej Austrii. A zmarła 18 kwietnia 1940 roku w Wiedniu. Była austriacką aktorką. Znana głównie jako „droga przyjaciółka” czy „łaskawa pani” i w opinii wielu wieloletnia kochanka cesarza Franciszka Józefa I.

Od 1883 roku pracowała w Cesarsko-Króleswkim Teatrze w Hofburgu. Cesarza poznała również w Teatrze, a ich dalsza znajomość była zasługą żony Cesarza – Cesarzowej Elżbiety. Do 1909 roku była żoną Mikołaja von Kiss, pomimo rozstania wcześniej.

Katarzyna Schratt – tajna żona cesarza

Życie Katarzyny Schratt uchodziło zawsze za coś więcej niż niezwykłe. Najważniejszym mężczyzną w jej życiu był Cesarz Austrii – Franciszek Józef I. Aktorka przez ponad trzy dekady była jego najbliższą zaufaną osobą. Przez dziesięciolecia była zaprzyjaźnionym „oknem na świat” przez które do pałacu Schönbrunn i Hofburgu docierały wiadomości do zniewolonego niczym więźnia – Cesarza Franciszka. Temat przyjaźni Cesarza i Aktorki nurtował ludność Monarchii, rozmawiano o tym jak żyli, o tym co myśleli oraz o tym co robili.

Schratt to rozumiała, iż ze względu na pozycje jej „Franziego” – jest w centrum uwagi, ale również posądzana była o to, że czerpie osobiste korzyści ze stosunków jakie miała z Cesarzem. Jej pozycja w Burgtheater była umacniania właśnie dzięki Franciszkowi Józefowi. Aktorka musiała często przechodzić przez kpiny typu: „Ona nade wszystko kochająca Franciszka Józefa”.

Prezenty jakie otrzymywała od Cesarza nie ułatwiały tego postrzegania Schratt. Cesarz który zresztą był bardzo hojny – jak wobec swojej żony, Sisi – podarował jej Willę ala Schönbrunn, pałac na Ringstrasse czy też najwartościowszą kolekcję biżuterii jego czasów, zaraz po kolekcji jaką posiadała Cesarzowa Sisi.

Nie łatwe życie

Jako zaufana osoba, Schratt stała w centrum władzy i wydarzeń, które prowadziły Franciszka Józefa – 68-letniego Cesarza – do końca austro-węgierskiej Monarchii. Na Gloriettegasse, w pobliżu pałacu Schönbrunn stoi willa, w której mieszkała Schratt. Przyjaźń Cesarza z aktorką się umacniała, szczególnie po gwałtownej śmierci Sisi w 1898 roku w Genewie.

Co tak bardzo fascynowało najpotężniejszego Monarchę Europy w córce papierniczego i sprzedawcy biurowego z Baden około Wiednia? Cesarz bywał u niej prawie codziennie, i w kuchni Schratt – kucharz gotował wszystko, czego tylko zapragnęło cesarskie podniebienie.

Autor „Biografia Schratt” Georgowi Markusowi udało się zebrać wypowiedzi świadków, które potwierdzają jednoznacznie, co było dotychczas tylko przypuszczeniem: „Franciszek Józef po śmierci swojej żony, Cesarzowej Elżbiety i śmierci męża Schratt, para postanawia sformalizować swoje uczucie. Aktorka wychodzi za mąż za Cesarza. Ze zrozumiałych powodów ta różnorodna para bierze ślub, w Wiedeńskim Ordynacie Arcybiskupim przed Bogiem – na wiarę, ale nie jawnie wobec wszystkich w Monarchii. W ten sposób Franciszek Józef chciał zalegalizować długotrwały związek ze Schratt.” Była też jedną z pierwszych osób wpuszczonych do łóża po śmierci Cesarza w listopadzie 1916 roku.

Jednak Franciszek Józef nie był jedynym Monarchą Europy, który uległ czarowi i wdziękowi aktorki, który fascynował i publiczność i krytyków. Schratt wywarła również wrażenie na niemieckim Cesarzu Wilhelmie I oraz Królu Belgii, który utrzymywał z nią stosunki.

To tyle na dzisiaj 🙂

Pozdrawiam, Molcia 🙂

Udostępnij

Witam Was!

Dzisiaj ciąg dalszy cyklu o „Sławnych Kobietach”. Teraz trochę o pierwszej Kobiecie która otrzymała Nagrodę Nobla i to dwukrotnie. Była to polska chemiczka oraz fizyczka – pani Maria Skłodowska-Curie. Zatem mała notka o niej samej i jej dokonaniach w naukach przyrodniczych. Zapraszam do przeczytania 🙂

Maria Skłodowska-Curie

a właściwie Maria Salomea Skłodowska-Curie herbu Dołęga urodziła się 7 listopada 1867 roku w Warszawie, a zmarła 4 lipca 1934 roku w Passy. Polska Fizyczka i Chemiczka, dwukrotnie nagrodzona Noblem za wybitne osiągnięcia.

Maria Skłodowska opuściła Królestwo Polskie w 1891 roku i udała się do Paryża by studiować na Sorbonie, gdyż w obrębie ziem polskich kobiety nie mogły studiować. Również w Paryżu rozwinęła swoją karierę naukową. To jej przypisuje się utworzenie nowej gałęzi chemii jaką jest radiochemia. Poza tym rozwinęła ona również teorię promieniotwórczości, technik rozdzielania izotopów oraz najważniejsze – odkrycie dwóch pierwiastków radu i polonu. Również dzięki pani Marii zaczęto stosować promieniotwórczość w badaniach u osób z rakiem. W całej historii laureatów Nagrody Nobla – Maria Skłodowska-Curie jest jedyną kobietą uhonorowaną dwukrotnie w dwóch różnych dziedzinach nauk przyrodniczych. Za swoje znaczące zasługi w nauce – została pochowana w paryskim Panteonie – również jako jedyna kobieta.

Rodzina i pierwsze lata Nauki

Maria urodziłą się w zaborze rosyjskim jako piąte i ostatnie dziecko w rodzinie nauczycielskiej. Ojciec, Władysław był nauczycielem matematyki i fizyki, matka Bronisława była przełożoną warszawskiej pensji dla dziewcząt. Miała 3 siostry – Zofię, Bronisława (lekarka i działaczka społeczna) oraz Helene (nauczycielka) oraz jednego brata – Józefa (jeden z znanych warszawskich lekarzy).
W 1883 roku skończyła z złotym medalem III Żeńskie Gimnazjum Rządowe. Następnie udzielała korepetycji z matematyki, fizyki i języków obcych (znała polski, niemiecki, rosyjski, angielski i francuski). Kolejne lata Maria spędziła na nauce i pracy jako guwernantka w zamożnych rodzinach ziemiańskich. Przy nauce wspierali ją Józef Boguski (były asystent Dymitra Mendelejewa) oraz Napoleon Milicer (chemik i współpracownik Roberta Bunsena). To oni nauczyli Marię analizy chemicznej, która przyniosła efekt w pracach nad wyizolowaniem radu i polonu w przyszłości.
w 1891 roku wyjechała do swojej siostry Bronisławy, która studiowała już wcześniej w Paryżu, by podjąć naukę na Sorbonie.

Paryż i dalsze życie

Naukę rozpoczęła w listopadzie 1891 roku. Przedmiotami jej zainteresowania była matematyka i fizyka. To tam spotkała jednych z najwybitniejszych uczonych ówczesnego świata nauki. Nauka którą podjęła przyniosła jej efekt taki, iż w 1893 roku ukończyła licencjat z fizyki z pierwszą lokatą, a w 1894 roku z matematyki z drugą lokatą na roku.

Po studiach z pomocą Gabriela Lippmanna otrzymała stypendium naukowe, które umożliwiło jej badania naukowe związane z magnetycznymi własnościami różnych rodzajów stali. To podczas pracy u profesora Józefa Wierusza-Kowalskiego poznała swojego przyszłego męża – Pierre’a Curie. Skromnego naukowca o sporym dorobku naukowym. Gdyż był już wtedy okrzyknięty odkrywcą piezoelektryczności, autorem „prawa Curie” i zasady symetrii. Ponadto konstruktorem piezokwarcu i wagi Curie.

26 lipca 1895 roku zawarli oni związek małżeński, podczas którego towarzyszyli im najbliżsi oraz kilkoro przyjaciół. A w podróż poślubną pojechali na rowerach. Urodziły się im trzy córki córki – Irene (ur 12 września 1897 roku), Ewę (ur 6 grudnia 1904 roku) oraz jeszcze jedną córeczkę, która zmarła po porodzie.

Dokonania:

Jej pierwsze prace nad promieniotwórczością zaczęła od promieniotwórczości odkrytymi przez Becquerela w 1896 roku. Wykorzystując wynalazek męża i szwagra doszła do wniosku, że natężenie promieni Becquerela zależy od zawartości uranu w próbce i do niej proporcjonalne oraz, że promieniowanie to jest właściwością atomową uranu. Kolejne jej osiągnięcie to udowodnienie, iż podobne promieniowanie emituje Tor. Kolejne osiągnięcie to udowodnienie, że niektóre minerały zawierające uran, mają znacznie silniejszą emisję promieniowania.

Poprzez jej prace nad chalkolitem i jego syntezę w laboratorium, udowodniła tezę na powstanie nowego pierwiastka, który emituje również promieniowanie. Poprzez współpracę z mężem i określenie wskaźników promieniotwórczych, określili oni zdolność promieniowania tegoż pierwiastka, który udało im się wyodrębnić za pomocą przemian chemicznych. Tak też 18 lipca 1898 roku ukazało się ich dzieło naukowe mówiące o odkryciu Polonu (symbol Po, liczba atomowa 84). A pięć miesięcy później wraz z Gustawem Bemontem donieśli o odkryciu kolejnego pierwiastka – Radu (symbol Ra, liczba atomowa 88). Za swoją pracę małżonkowie zostali odznaczeni licznymi nagrodami w dziedzinie nauki. A w 1903 roku – Maria przedstawiła swoją pracę doktorską pt. „Badanie ciał radioaktywnych”.

Śmierć Męża

19 kwietnia 1906 roku w wypadku zginął Pierre Curie. Maria pogrążona w bólu i żalu przez rok prowadziła tzn „Dziennik żałobny”. W 1906 roku dostała ona katedrę fizyki po swoim zmarłym mężu, gdzie pierwszy wykład wygłosiła 5 listopada 1906 roku – co prowadziło do tego iż została pierwszą Kobietą profesorem na Sorbońskiej Uczelni.

Po śmierci męża pani Maria oddała się pracy. Dzięki temu uzyskała liczne nagrody i doktoraty honorowe wielu uniwersytetów, mimo to w 1911 roku odmówiono jej przyjęcia do Francuskiej Akademii Nauk. Pierwszą nagrodę odebrała wraz z mężem i Bequerelem w 1903 roku z dziedziny fizyki. Następnie sama 7 listopada 1911 roku po raz drugi Szwedzka Akademia Nauk wręczyła nagrodę Nobla Marii za samodzielną pracę z dziedziny chemii. Co przyczyniło się do tego, iż była pierwszym człowiekiem nagrodzonym dwukrotnie tą nagrodą oraz pierwszą kobietą, która dostała ją w dziedzinie chemii. Po otrzymaniu drugiej nagrody – Maria nakłoniła rząd Francji do sfinansowania budowy prywatnego Instytutu Radowego, który prowadził badania z zakresu chemii, fizyki i medycyny. Instytut ten był polem do popisu dla przyszłych laureatów nagrody Nobla, m.in. córki Irene i zięcia Marii – Frederica Joliot-Curie.

I Wojna Światowa i ostatnie lata życia

Podczas I wojny Światowej Maria wspierała Francję, poprzez promowanie badań metodą radiologiczną wraz z swoją starszą córką. Pomogło to na uratowanie wielu żołnierzy od pewnej śmierci niedaleko linii ognia. Maria również jako jedna z pierwszych kobiet w 1916 roku uzyskała prawo jazdy.

Po wojnie wraz z córkami odbyła podróż do USA po zakup grama radu do Instytuty Radowego w Paryżu. Kolejną podróż odbyła w 1929 roku by zakupić znowu 1 gram rady, tym razem dla Instytutu Onkologii w Warszawie. W 1934 roku jej córka Irene wraz z mężem zostali laureatami Nagrody Nobla w dziedzinie chemii, za odkrycie sztucznej radioaktywności. Pod koniec lat 20. XX wieku stan zdrowia Marii zaczął się pogarszać. Traciła słuch, wzrok. Dostała gorączki wraz z dreszczami. Podczas wyjazdu do Sanatorium w Passy lekarze odkryli prawdziwą przyczynę złego samopoczucia Marii – złośliwą anemię oraz skutki choroby popromiennej. Zmarła 4 lipca 1934 roku w Passy. Pogrzeb odbył się 6 lipca 1934 roku w rodzinnym gronie z nielicznymi przyjaciółmi i spoczęła obok swojego męża w Sceaux. 20 kwietnia 1995 roku szczątki ich obojgu zostały przeniesione do Panteonu w Paryżu.

Maria Skłodowska-Curie uzyskała liczne wyróżnienia i nagrody m.in.:
– odznaczono ją Orderem Narodowym Legii Honoru
– doktoratami honorowymi Politechniki Lwowskiej (1922) i Warszawskiej (1926) oraz Uniwersytetu Poznańskiego (1922) Jagiellońskiego (1924).

 

Mam nadzieję, ze tekst wam się podobał. Ja osobiście bardzo lubię tą postać i teraz nawet znalazłam ciekawy serial opowiadający o jej życiu. Może uda mi się niedługo napisać recenzję z niego 🙂 To tyle na dzisiaj.

Pozdrawiam, Molcia

Udostępnij

Witajcie Kochani!!!

Dzisiaj trochę o kolejnej książce którą dorwałam do czytania. „Ta Kobieta, Wallis Simpson” autorstwa Anne Sebba jest biografią o bohaterce jednego z największych skandali XX wieku. Tak wkręciłam się w czytanie jej. Nutka historii i cała ta opowieść o życiu Wallis jest naprawdę fajnie napisana. Jestem aktualnie w połowie, więc to bardzo dużo jak na drugi dzień czytania w pracy. Zainspirowana tą książką postanowiłam dzisiaj trochę o niej napisać. Na razie bez szczegółów, bo nie skończyłam jeszcze książki 😀

Wallis Simpson
a właściwie Bessie Wallis Warfield, urodziła się 19 czerwca 1896 roku w Pensylwanii, a zmarła 24 kwietnia 1986 roku w Paryżu.
Najbardziej znana z tego, iż była kochanką księcia Walii i następcy tronu, a potem króla Anglii – Edwarda VIII. W późniejszym czasie po abdykacji – jego żona.
Po raz pierwszy spotkała księcia na jednym z przyjęć w Stanach. Edwardowi spodobało się jej żywe usposobienie oraz szczerość. Byli nierozłączni od 1934 roku. Ich romans przyniósł ogromne oburzenie w rodzinie królewskiej z powodu tego, że Wallis była dwukrotną rozwódką. Gdy parlament nie przychylił się do prośby Edwarda na ślub, postanowił on abdykować. Co uczynił 10 grudnia 1936 roku, a pół roku później został on trzecim mężem Wallis. Oboje używali tytułu księcia i księżnej Windsoru. Co można o niej jeszcze powiedzieć?! Jej wcześniejsze małżeństwa według książek i autobiografii nie były szczęśliwe. Wallis nie umiała się w nich odnaleźć. Małżeństwo z Winfieldem Spencerem trwało 11 lat (1916-1927), a z Ernestem Aldrichem Simpsonem (już tylko 8 lat). Najdłużej wytrwała w małżeństwie z Edwardem – około 35 lat.

To tyle dzisiaj na ten temat, obszerniejszą pracę zrobię po skończeniu książki 🙂

A dzisiaj już pozdrawiam i do usłyszenia.

Wasza Molcia 😀

Udostępnij

Pomyślę o tym wszystkim jutro, w Tarze. Zniosę to wtedy lepiej. Jutro pomyślę,jak go odzyskać. Mimo wszystko, życie się dzisiaj nie kończy.

Witajcie Kochani!

Dzisiaj przywitałam was cytatem z książki pt. „Przeminęło z Wiatrem” – Margaret Mitchell. Prawie każdy z nas zna ten cytat lub słyszał o pięknej zielonookiej Scarlett O’Hara. Jedną z najlepszych wcieleń kinowych tej bohaterki zaprezentowała 78 lat temu Vivien Leight w filmie pod tym samym tytułem. Więc dzisiaj trochę o tym filmie 😉 o książce może w niedługim czasie też napisze 😛

Przeminęło z wiatrem – Gone With the Wind

Klasyka kina amerykańskiego z Okresu Złotego Wieku autorstwa Victora Fleminga trwająca prawie cztery godziny. Jeden z najdłuższych filmów jaki oglądałam i jeden z najlepszych na jakich wytrzymałam tyle przed telewizorem. Powstał w latach 1938/1939 roku i jest jednym z pierwszych filmów kolorowych. Melodramat oparty na powieści pod tym samym tytułem autorstwa wspomnianej już przeze mnie – Margaret Mitchell. Zdjęcia zaczęto w grudniu 1938 roku a ukończono je w listopadzie 1939 roku.

15 grudnia 1939 roku odbyła się premiera filmu w Atlancie. Koszt produkcji wyniósł około 4 mln dolarów, jednak film zarobił o niebo więcej na całym świecie, niż w ogóle zakładano iż zarobi. Według Box Office Mojo – jest to najbardziej dochodowy film wszechczasów, pobijając nawet Avatara. W Polsce premiera filmu odbyła się dopiero w 1963 roku.

O czym jest?

Fabuła osadzona jest podczas wojny secesyjnej i przedstawia losy Scarlett O’Hary i jej rodziny oraz przyjaciół. Po przegranej wojnie Scarlett przeżywa trudne chwile. W między czasie do życia Scarlett wkrada się – zakochany w niej po uszy Rhett Butler. To powoduje wiele różnych sytuacji w których musi odnaleźć się Scarlett.

W główną parę grają w filmie – Vivien Leigh i Clark Gable (Rhett). Poza tym w filmie grają również inne wielkie sławy ówczesnego kina, takie jak Barbara O’Neil (matka Scarlett) czy Leslie Howard – grający Ashleya Wilkesa. Reżyserem był wspomniany już Victor Fleming, który wyreżyserował około 45% filmu. Scenariuszem zajął się Sidney Howard, a za muzyke odpowiedzialny był Max Steiner.

Ciekawostki o filmie

Przeminęło z Wiatrem był też jednym z najlepiej nagrodzonych filmów podczas 12 rozdania Oscarów w 1939 roku. Na 13 nominacji do oscara, wygrał on 8 nagród, m.in. dla najlepszego filmu, najlepszego reżysera, najlepszej aktorki czy najlepszego scenariuszu adaptowanego. Poza tym przez lata film wygrywał różne plebiscyty. I znajduje się na liście 100 najlepszych amerykańskich filmów wszechczasów w pierwszej 10 listy. Wyprzedzają go tylko Obywatel Kane z 1941 roku, Casablanca z 1942 roku oraz Ojciec Chrzesny z 1972 roku.

Co można jeszcze powiedzieć o tym filmie? Na przykład to, że Hattie McDaniel to pierwsza czarnoskóra laureatka Oskara za najlepszą drugoplanową rolę. Ponadto w poszukiwaniu odtwórczyni roli Scarlett przesłuchano aż 1400 aktorek, m.in. Katharine Hepburn czy Bette Davis. Rolę Rhetta Batleta natomiast odrzucił Gary Cooper mówiąc, że to będzie największa klapa w całym Hoolywood – oj jak bardzo się mylił. Odnosząc się jeszcze do Oskarów – po raz pierwszy została ona też przyznana pośmiertnie dla Sidneya Howarda za scenariusz. A mówiąc o funduszach – stacja CBS zapłaciła bagatela 35 mln dolarów za prawo emisji filmu na swoim kanale.

To tyle mówiąc o tym filmie. Do dziś uwielbiam go za najlepszą rolę męską – Clarke Gable jest tutaj niesamowity. A kwestie jego to najlepsza szkoła aktorska jaka może być. A kiedy wypowiada pamiętną kwestię: „Kocham cię, Scarlett, za to, że jesteś tak bardzo do mnie podobna… Za to, że oboje jesteśmy renegatami i egoistami. Żadne z nas nie dba o to, czy świat idzie na psy, byle nam było dobrze i przyjemnie.” – to aż nogi mi miękną podczas oglądania. I tym akcentem zakończę dzisiejszego posta i wezmę się za ponowne oglądanie tego klasyku.

Pozdrawiam was serdecznie, Molcia 😉

Udostępnij

Witam Kochani!

Jakiś czas temu pisałam wam o Hatszepsut 😉 Dzisiaj postanowiłam napisać ciupinke o egipskim społeczeństwie. I o tym co mogły robić kobiety w ówczesnym świecie. Więc zapraszam na przeczytanie sobie krótkich notatek 😀

W Egipcie mogliśmy wyróżnić 7 grup społeczeństwa. Zacznijmy od samej góry:

  • Faraon – najwyższy władca, którego każdy uważał za boga. U jego boku stała królewska małżonka – miała ona przekazać władzę pierworodnemu synowi, po śmierci męża. Inaczej kobiety nie ingerowały w sprawy państwowe. Ale mogła zostać też Faraonem – najlepszym przykładem są Hatszepsut i Kleopatra.
  • Wezyrowie i urzędnicy – sprawowali rządy w 42 normach (prowincjach). Wezyrów w państwie egipskim było dwóch, po jednym na Dolny i Górny Egipt. Wezyrami mogli być tylko członkowie rodziny panującej. Pod opieką mieli skarbiec i administrację państwową. Poza wezyrami do najbogatszej elity Starożytnego Egiptu wchodzili wysocy urzędnicy i stanowili oni 5% społeczeństwa.
  • Słudzy – to wolni ludzie, którzy mogli odejść w każdej chwili od swoich panów. Za swoją pracę dostawali wynagrodzenie. W sługach możemy wyróżnić kelnera zwanego Webau. Kolejny to Shemsu – towarzyszył Panowi poza domem. Oraz ostatni Shemsu Hapuseneb  posiadający zawsze ze sobą laskę, dywan i miotełkę. Oraz ostatnia grupa – która była zawsze na zawołanie swojego Pana.
  • Rolnicy -wolni ludzie, którzy byli jedną z najbiedniejszych warstw społecznych Egiptu. Ich życie było uzależnione od poziomu wody w Nilu. W okresie czerwiec – październik zajmowali się oni bydłem.
  • Rzemieślnicy – również wolni ludzie, którzy pracowali na zleceniach publicznych z polecenia wezyra. Np Kamieniarze mieli zatrudnienie przynajmniej na 20 lat przy budowie piramid. Poza tym rzemieślnicy wyrabiali jeszcze kosze oraz malarze, piekarze, tkacze czy garbarze.
  • Żołnierze – z niższych i średnich warstw społeczeństwa, jednak zazwyczaj zawód dziedziczyło się w rodzinie. Za pracę nie dostawali wynagrodzenia, jedynie ziemię do upraw. Obstawa Królewska miała się najlepiej – pomimo ziemi, mieli dodatkowo mięso i zboże.
  • Oraz najniższa warstwa – Niewolnicy – stanowili ją zazwyczaj obcokrajowcy i jeńcy wojenni. Przez pewien czas potężną grupą niewolników w Egipcie stanowili Izraelici. Niewolnicy stanowili własność faraona, w każdej chwili mógł ich sprzedać ub wymienić. Mogli oni posiadać oni majątek i przekazać go swoim dzieciom lub rodzinie. Czego nie było w Grecji czy Rzymie. Kiedy jednak się nie słuchali – czekały ich cięgi w postaci chłosty albo kara śmierci.

Jaka jeszcze rola Kobiet była?!

Kobiety poza tym rządziły w Haremie Królewskim oraz w kuchni. Tylko w wyższych warstwach społecznych kobiety były stawiane na równi z mężczyznami. Ale od zawsze miały za główne zadanie opiekę nad domem i dziećmi. Poza tym kobiety z wyższej sfery mogły zajmować wyższe miejsca w haremie królewskim, zajmowały się perukami, rządzić królewską kuchnią czy tkalnią. Do ważnych ról kobiet zaliczało też  się stanie kapłanką bóstw egipskich.

No i to tyle na dzisiaj o Egipcie 🙂 Niedługo znowu coś napiszę 😉

Pozdrawiam Molcia :*

Udostępnij

Witam Was Kochani!

Jak wiecie jestem w pracy od kilku dni. Więc też mam zmieniony tryb życia 😉 Dlatego teraz posty nie będą już wieczorami, tylko pomiędzy godzinami 13/15 w te same dni co wcześniej 😉 No muszę to trochę inaczej poukładać, jednak liczę na wasze wsparcie pomimo tej drobnej zmiany. A dzisiaj mały powrót do Historii. Może przedstawiona przeze mnie dzisiaj osoba nie wyróżniła się niczym specjalnym, ale bycie już żoną jednego z największych Geniuszy świata to też coś. Czemu my, gdzie do połowy XX wieku byłyśmy traktowane jako kury domowe, nie możemy też być wspominane?! Zatem dzisiaj o pani Milevie Marić.

Serbska Uczona

Mileva Marić urodziła się 19 grudnia 1875 roku w Titlu, a zmarła 4 sierpnia 1948 roku w Zurychu. Serbska matematyczka i fizyczka, która była żoną Alberta Einsteina do 1919 roku. Wspólnie mieli troje dzieci.

Najstarsza z trójki rodzeństwa. Miała jeszcze siostrę i brata. Urodziła się jeszcze na terenie Austro-Wegięr. W1886 roku poszła do żeńskiego gimnazjum, gdzie rozpoczęła naukę. W 1890 roku zdała maturę z najlepszymi rezultatami z matematyki I fizyki. W 1896 roku podjęła naukę na politechnice w Zurychu, gdzie na wykładach poznała Alberta Einsteina. Kiedy początki kariery Alberta nabierały tempa, Mileva nie przeszła egzaminów końcowych ani poprawkowych w 1900 roku. To wtedy zaszła w ciążę z pierwszym dzieckiem Einsteina. Jej rodzina nie miała żadnych sprzeciwów wobec jej związkowi z Albertem. Natomiast rodzina jej wybranka to całkiem inna historia. Mileva po pierwsze nie była żydówka, po drogie kulała (miała krótszą lewą nogę od dzieciństwa z powodu zwichniętego stawu biodrowego), no i kwestia tego ze była kobietą uczoną.

Małżeństwo z Einsteinem

Mileva urodziła córeczkę – Lise, która zmarła albo została oddana do adopcji. 6 marca 1903 roku Albert żeni się z Milevą. Praca jaką miał Albert zabierała mu 6 dni, resztę poświęcał fizyce. A Mileva próbowała pookładać sobie życie. Związek miał się dobrze, Albert dostał podwyżkę, doczekali się syna – Hansa Alberta. Powoli stosunki miedzy nimi zaczęły się psuć, by coś poprawić wyjechali na wakacje. W 1910 roku doczekali się drugiego syna – Eduarda.Z względu na kolejny romans Einsteina oraz przyjęcie przez niego pracy w Berlinie – narastało między nimi napięcie, a Albert sporządził specjalną listę zakazów dla Milevy.W 1914 roku opuściła męża i wróciła z dziećmi do Zurychu. W 1916 roku Einstein poprosił ją o rozwód, który oficjalnie nastąpił 14 lutego 1919 roku. Einstein miał zapewnić jej 40 tys marek w banku, stale alimenty oraz jeśli Einstein dostałby nagrodę nobla z działu Fizyki, cala suma będzie przekazana Milevie.Po rozwodzie Mileva miała bardzo ciężki okres. Po kolei umarli jej ojciec, matka, siostra i wnuk. Musiała też walczyć z schizofrenią młodszego syna. Z powodu jego choroby Mileva popadła w długi i tutaj z pomocą przyszedł Einstein – jednak nie odbyło się to bezinteresownie. Mileva zmarła 4 sierpnia 1948 roku w szpitalu po zasłabnięciu podczas napadu choroby Eduarda.

Od lat pojawiają się głosy że Mileva przyczyniła się do powstania wczesnych teorii Wielkiego Alberta. Spotyka się już różne teorie m.in. taka, że Mileva wspólnie z Albertem pracowała i uzgodnili, że lepiej publikować pod jego nazwiskiem by artykuł nie został odrzucony. Poza tym zachowały się wzmianki w listach pomiędzy małżonkami oraz w korespondencji z rodziną Milevy.O podobnej teorii wspomina również serial pt. Geniusz autorstwa National Geographic. Gdzie w role Mileny wcieliła się Samantha Colley.

To tyle na dzisiaj 😉 mam nadzieję, że spodobała się wam historia Milevy. Dzisiaj kończę, ale niebawem postaram się znowu napisać parę ciekawych słów o naszej polskiej Noblistce – Marii Skłodowskiej-Currie.

Pozdrawiam, Molcia 🙂

Udostępnij

Witajcie Kochani!!!

O złotym wieku kina amerykańskiego słyszeli wszyscy którzy są starsi ode mnie i pamiętają czasy pierwszych telewizorów w Polsce. Ja jako osoba urodzona w latach 90, bardziej nastawiona byłam na filmy typu Titanic czy Zakochany Szekspir. Jednak prawdą jest, że filmy z lat 1930 – 1959 urzekły mnie najbardziej. Słynna Casablanka czy Przeminęło z Wiatrem – to klasyki do których z chęcią i ciągle wracam. Charyzmatyczny Clark Gable czy urodziwa Vivien Leight z Przeminęło z Wiatrem, stworzyli jedną z najpiękniejszych adaptacji książek Margaret Mitchell. Kolejne coraz bardziej zyskujące uznanie ekranizacje filmów z udziałem wspominanej już na blogu kiedyś Grace Kelly są zabawne, z przesłaniem lub dające do myślenia. Kreacje Kathrine Hepburn – czterokrotnej laureatki Oskara – są niezapomniane. I nie można też zapomnieć o znakomitym komiku jakim był Charlie Chaplin. Oraz wielu innych osobach, które tworzy złoty wiek Hollywood.

Rhett i Scarlett (Gable i Leight)

Tamtych filmów nie pobije nic. Dla mnie są o wiele bardziej brawurowe, niż obecne. Może nie powalają jakością, efektami specjalnymi – ale zachwyca grą aktorską, dobrą reżyserią czy dialogami bohaterów. Dlatego zamierzam od dzisiaj przedstawić wam nową serię pt. „Złoty wiek Hollywood”. Postaram się zamieścić tutaj recenzje filmów, z tamtych czasów – które miałam okazję oglądać czy też posiadam w swojej kolekcji domowej i chętnie do nich wracam. Filmów jest sporo, które widziałam i naprawdę lubię. Aktorów jeszcze więcej 😉 A ich ciężka praca, jaką było ówczesne aktorstwo zaowocowało licznymi Oskarami i nominacjami do nich i nie tylko. Postaram się wam ukazać tą magię dobrego kina, która mnie urzekła lata temu. Ale oczywiście zrozumiem, jeśli ktoś woli współczesne kino – macie prawo do tego. Sama też oglądam 😀 Jednak uwielbiam wracać do „staroci” jak to koleżanka określiła. Bo właśnie brakuje mi tego czegoś – co mają klasyki, a w obecnym kinie trudno spotkać 😉

Casablanca (od lewej: H. Bogart, C. Rains, P. Henreid, I. Bergmann)

Zatem zapraszam na kolejną serię postów 😉 Zacznę od posta w najbliższy weekend, a dzisiaj tylko zapowiedź posta: „Pomyślę o tym jutro” – czyli jak tworzono klasyk z 1939 roku – Przeminęło z Wiatrem.

Pozdrawiam Wasza, Molcia 😀

Udostępnij

Witajcie Kochani!

O Lady Di rozpisują się od lat wielkie brukowce, pismaki i portale plotkarskie. Jutro mija 20 lat od jej śmierci i do tej pory nie wiadomo jak do niej doszło. Istnieją liczne spekulacje na temat tego jak doszło do jej wypadku i kto za nim stoi. Ale ja nie o tym dzisiaj. Ja mam zamiar z okazji 20 rocznicy jej śmierci napisać krótką notkę na jej temat 🙂

Diana, księżna Walii a właściwie Diana Frances Mountbatten-Windsor z domu Spencer urodziła 1 lipca 1961 roku w Sandringham, a zmarła 31 sierpnia 1997 roku w Paryżu. Była żoną Karola, księcia Walii. Urodziła dwójkę synów – następców tronu – Wilhelma, księcia Cambridge oraz Henryka, księcia z Walii.

Diana stała się osobą publiczną w 1980 roku, kiedy wymienioną ją jako potencjalną żonę dla Karola, następcy tronu Wielkiej Brytanii. Kiedy wzięli ślub – 29 lipca 1981 roku w Londynie, stało się to nie dość że międzynarodowym wydarzeniem, a Diana osobą o znaczeniu międzynarodowym. Na początku zaczęto coraz częściej publikować w gazetach kulisy małżeństwa Diany, nie mówiące pochlebnie zarówno o Dianie i Karolu. W 1992 roku Diana z Karolem, ogłosili separację. A w 1996 roku rzeczono rozwód.

Dianie cały czas towarzyszyło zainteresowanie mediów. To niesłabnące zainteresowanie doprowadziło do wypadku w 1997 roku, w którym poza Dianą, zginął jeszcze Dodi Al-Fayed i kierowca Henri Paul.
Diana zasłynęła z działalności dobroczynnej i charytatywnej. Poza tym zamiłowaniem do mody. Dlatego na świecie mówię się o niej jako o „Księżnej ludu” czy „Ikony mody”.
Miała pośredni wpływ na podpisanie traktatu w Ottawie – 3 grudnia 1997 roku – zabraniającego produkcji,gromadzenia, eksportu i używania min przeciwpiechotnych. Znajduje się na 3 miejscu rankingu 100 najwybitniejszych Brytyjczyków.

Ostatnie miesiące życia

W ostatnim roku swojego życia Diana oddała się głównie działalności dobroczynnej. Spotkała się z Hillary Clinton w celu zebrania pieniędzy na badania pod kątem raka piersi. Często odwiedzała organizacje współpracujące z chorymi na HIV i AIDS. Jak już wspomniałam nagłośniła sprawę min lądowych. Gdzie ofiarami padali nie tylko żołnierze, a też cywile (głownie dzieci). Dzięki nagłośnieniu tej sprawy z str Diany, media zainteresowali się ponad 110 mln min zakopanych w ponad 50 krajach. Jednak z str Wielkiej Brytanii została ona potępiona. W 1997 roku na aukcji zostały sprzedane suknie Diany – dokładnie 79. A dochód przeznaczono na rzecz organizacji charytatywnych z którymi Diana współpracowała.

Wiadomość o śmierci Diany została odebrana na całym świecie z ogromnym ładunkiem emocjonalnym. Pod pałacami Buckingham i Kensington składane były kwiaty, laurki, baloniki i nie tylko. Tak samo w miejscu gdzie Księżna zginęła. Pogrzeb Diany odbył się 6 września 1997 roku – przybyło na niego sporo znanych osobistości, ponad milion ludzi odprowadzało trumnę podczas przejazdu. Był też transmitowany na całym świecie.

Pamiętam, że kiedy był pogrzeb – ja 7 letnia dziewczynka, mówiłam mamie że chce być taka jak ona. A mamy mi odpowiedziała: „Dziecko, lepiej żyj swoim skromnym życiem i miej w nim szczęście. A nie jak księżniczka i wieczne łzy.” Jak do dziś pamiętam te słowa. Pomimo licznych romansów, Diana próbowała coś poprawić na tym świecie. I tym chyba najbardziej zapisała się na kartach historii.

Zatem dzisiaj Wam już dziękuję za uwagę! Pozdrawiam Molcia 🙂

Udostępnij

Witam Was!

Ten głos znają prawie wszyscy na świecie. Silny Mezzosopran rozpoznawalny jest prawie w każdym domu na świecie. A muszę przyznać, że co poniektórzy z mojego otoczenia go nie znają 😀 A kogo chodzi?! O „Królową Soulu” – słynną Arethe Franklin.

Aretha Franklin w 2007 roku

Afroamerykańska gwiazda urodziła się 25 marca 1942 roku w Memphis. Jest córką baptysty i obrońcy prawd człowieka – Clarencea LaVaughna Franklina oraz pianistki i wokalistki Barbary Siggers Franklin. Królowa Soulu od najmłodszych lat śpiewała, co zaowocowało tym, iż w wieku już 14 lat nagrywała w profesjonalnym studio. Pierwszy kontrakt podpisała z firmą CBS w wieku 19 lat. Kiedy podpisała kontrakt z Atlantic Records – zyskała prawdziwą sławę. Po 1967 roku zyskała swój przydomek. Za piosenke Respect – Aretha dostała dwie nagrody Grammy. W swojej karierze dorobiła się aż 18 nagród Grammy. W 1987 roku uznano Arethe za godną umieszczenia w Rock and Roll Hall od Fame, a wspomniana już piosenka zajęła 5 miejsce na liście 500 piosenek wszech czasów magazynu „Rolling Stone”. W kolejnej stworzonej liście przez magazyn – 100 najlepszych wokalistów wszech czasów – Aretha zajęła 1 miejsce.

Aretha miała bardzo dobry kontakt z zmarłą już Whitney Houston. Przez lata współpracowała z jej matką, która wchodziła w skład chórków na występach Arethy. Miała ona ogromny wpływ na styl i maniery śpiewania Whitney. W ostatnich latach coraz mniej słychać o tej wokalistce, gdyż od 2010 roku walczy z chorobą nowotworową. Ale pomimo choroby oficjalne zakończenie jej kariery wokalistycznej nie została ogłoszone. Posiada na swoim koncie wiele hitów, a kilka przedstawiam poniżej:

W całej swojej karierze – Królowa soulu wydała aż 51 krążków z niepowtarzalnymi tekstami i piosenkami. Poza tym wystąpiła w kilku filmach i serialach. Jednym z słynniejszych jest film pt. „The Blues Brothers”. Zachęcam do posłuchania jej utworów, to naprawdę dobra odskocznia od współczesnego bita.

Pozdrawiam Was serdecznie, Molcia 🙂

Udostępnij

Witam Was!

Dzisiaj trochę nie typowo. Ale napiszę o autorce powyższego dzieła. Skończyłam czytać dzisiaj tą książkę i jedno co tłucze mi się teraz w głowie, to myśl że czemu Ja jej nie miałam 4 lata temu. Może łatwiej byłoby mi przejść przez żałobę. Przedstawie wam sylwetkę dr Elisabeth Kübler-Ross.

dr Elisabeth Kübler-Ross urodziła się 8 lipca 1926 roku w Zurychu – w Szwajcarii, a zmarła w wieku 78 lat, 24 sierpnia 2004 roku w Arizonie. Jest to amerykańska lekarka, pochodzenia szwajcarskiego – najbardziej znana z powyższej książki. Książka przedstawia teorię psychologiczną reakcji pacjenta na wieści o nieuleczalnej chorobie i niedalekiej śmierci. W książce pani doktor opisuje 5 etapów psychologicznych: zaprzeczenie, gniew, negocjacja, depresja i akceptacja. Taki same etapy przechodzą bliscy pacjenta.

Doktor Elisabeth ukończyła w 1957 roku studia medyczne w Zurychu. W 1958 roku wyjechała do USA by kontynuować kształcenie w Nowym Jorku. To w USA zaszokowana została podejściem lekarzy do umierających pacjentów. To doprowadziło do serii wykładów na temat choroby, śmierci i jej konsekwencji. W 1963 roku specjalizowała się na uniwersytecie w Kolorado z dziedziny psychiatrii. Jako jedna z pierwszych zajęła się tanatologią – nauką o śmierci. Jej praca zaowocowała wydaniem kilku opracowań

  • Dzieci i śmierć
  • Koło życia
  • Rozmowy o śmierci i umieraniu
  • Śmierć. Ostatni etap rozwoju
  • Życiodajna śmierć

Jej praca naukowa uzyskała aprobatę w świecie medycyny i uhonorowano ją ponad 20 razy tytułem doktora honoris causa. Pani Elisabeth w 1995 roku przeżyła kilka udarów mózgu, co spowodowało jej paraliż. Pani doktor zmarła w swoim domu w 2004 roku.

Kilka słów

A teraz przedstawię Wam kilka cytatów z przeczytanej książki.

„Ci, którzy mają dość sił i miłości, żeby siedzieć z umierającym pacjentem w ciszy wykraczającej poza słowa, wiedzą, że ta chwila nie jest ani przerażająca, ani bolesna – to tylko spokojne ustanie funkcjonowania ciała.”

„Musimy spytać samych siebie, czy medycyna ma pozostać humanitarną i budzącą szacunek profesją, czy też nową, bezosobową nauką, która dąży raczej do przedłużenia życia niż ograniczenia ludzkiego cierpienia.”

„Ze wszystkich lęków człowieka lek przed śmiercią jest najbardziej nieuchronny i niechybny… Śmierć to nadal niesmaczne, ale nieuniknione wydarzenie, o którym rzadko się mówi. Można by pomyśleć, że wychowany w świadomości naukowej człowiek dwudziestego wieku powinien nauczyć się radzić sobie z tym powszechnym strachem równie skutecznie, jak nauczył się przedłużać sobie życie… Ale postęp naukowy nie tylko nie pomógł, ale wręcz przeszkodził człowiekowi w przyjęciu śmierci z godnością. „

To tyle na dzisiaj. Gdyż mam bardzo refleksyjny nastrój po tej książce. Kilka lat temu naprawdę by mi pomogła. Dzisiaj mogę tylko polecać kolejnym osobą, które mierzą się z tym problemem w rodzinie.

Ja tymczasem was pozdrawiam, Molcia

Udostępnij