Pomyślę o tym wszystkim jutro, w Tarze. Zniosę to wtedy lepiej. Jutro pomyślę,jak go odzyskać. Mimo wszystko, życie się dzisiaj nie kończy.

Witajcie Kochani!

Dzisiaj przywitałam was cytatem z książki pt. „Przeminęło z Wiatrem” – Margaret Mitchell. Prawie każdy z nas zna ten cytat lub słyszał o pięknej zielonookiej Scarlett O’Hara. Jedną z najlepszych wcieleń kinowych tej bohaterki zaprezentowała 78 lat temu Vivien Leight w filmie pod tym samym tytułem. Więc dzisiaj trochę o tym filmie 😉 o książce może w niedługim czasie też napisze 😛

Przeminęło z wiatrem – Gone With the Wind

Klasyka kina amerykańskiego z Okresu Złotego Wieku autorstwa Victora Fleminga trwająca prawie cztery godziny. Jeden z najdłuższych filmów jaki oglądałam i jeden z najlepszych na jakich wytrzymałam tyle przed telewizorem. Powstał w latach 1938/1939 roku i jest jednym z pierwszych filmów kolorowych. Melodramat oparty na powieści pod tym samym tytułem autorstwa wspomnianej już przeze mnie – Margaret Mitchell. Zdjęcia zaczęto w grudniu 1938 roku a ukończono je w listopadzie 1939 roku.

15 grudnia 1939 roku odbyła się premiera filmu w Atlancie. Koszt produkcji wyniósł około 4 mln dolarów, jednak film zarobił o niebo więcej na całym świecie, niż w ogóle zakładano iż zarobi. Według Box Office Mojo – jest to najbardziej dochodowy film wszechczasów, pobijając nawet Avatara. W Polsce premiera filmu odbyła się dopiero w 1963 roku.

O czym jest?

Fabuła osadzona jest podczas wojny secesyjnej i przedstawia losy Scarlett O’Hary i jej rodziny oraz przyjaciół. Po przegranej wojnie Scarlett przeżywa trudne chwile. W między czasie do życia Scarlett wkrada się – zakochany w niej po uszy Rhett Butler. To powoduje wiele różnych sytuacji w których musi odnaleźć się Scarlett.

W główną parę grają w filmie – Vivien Leigh i Clark Gable (Rhett). Poza tym w filmie grają również inne wielkie sławy ówczesnego kina, takie jak Barbara O’Neil (matka Scarlett) czy Leslie Howard – grający Ashleya Wilkesa. Reżyserem był wspomniany już Victor Fleming, który wyreżyserował około 45% filmu. Scenariuszem zajął się Sidney Howard, a za muzyke odpowiedzialny był Max Steiner.

Ciekawostki o filmie

Przeminęło z Wiatrem był też jednym z najlepiej nagrodzonych filmów podczas 12 rozdania Oscarów w 1939 roku. Na 13 nominacji do oscara, wygrał on 8 nagród, m.in. dla najlepszego filmu, najlepszego reżysera, najlepszej aktorki czy najlepszego scenariuszu adaptowanego. Poza tym przez lata film wygrywał różne plebiscyty. I znajduje się na liście 100 najlepszych amerykańskich filmów wszechczasów w pierwszej 10 listy. Wyprzedzają go tylko Obywatel Kane z 1941 roku, Casablanca z 1942 roku oraz Ojciec Chrzesny z 1972 roku.

Co można jeszcze powiedzieć o tym filmie? Na przykład to, że Hattie McDaniel to pierwsza czarnoskóra laureatka Oskara za najlepszą drugoplanową rolę. Ponadto w poszukiwaniu odtwórczyni roli Scarlett przesłuchano aż 1400 aktorek, m.in. Katharine Hepburn czy Bette Davis. Rolę Rhetta Batleta natomiast odrzucił Gary Cooper mówiąc, że to będzie największa klapa w całym Hoolywood – oj jak bardzo się mylił. Odnosząc się jeszcze do Oskarów – po raz pierwszy została ona też przyznana pośmiertnie dla Sidneya Howarda za scenariusz. A mówiąc o funduszach – stacja CBS zapłaciła bagatela 35 mln dolarów za prawo emisji filmu na swoim kanale.

To tyle mówiąc o tym filmie. Do dziś uwielbiam go za najlepszą rolę męską – Clarke Gable jest tutaj niesamowity. A kwestie jego to najlepsza szkoła aktorska jaka może być. A kiedy wypowiada pamiętną kwestię: „Kocham cię, Scarlett, za to, że jesteś tak bardzo do mnie podobna… Za to, że oboje jesteśmy renegatami i egoistami. Żadne z nas nie dba o to, czy świat idzie na psy, byle nam było dobrze i przyjemnie.” – to aż nogi mi miękną podczas oglądania. I tym akcentem zakończę dzisiejszego posta i wezmę się za ponowne oglądanie tego klasyku.

Pozdrawiam was serdecznie, Molcia 😉

Udostępnij

Witam Kochani!

Jakiś czas temu pisałam wam o Hatszepsut 😉 Dzisiaj postanowiłam napisać ciupinke o egipskim społeczeństwie. I o tym co mogły robić kobiety w ówczesnym świecie. Więc zapraszam na przeczytanie sobie krótkich notatek 😀

W Egipcie mogliśmy wyróżnić 7 grup społeczeństwa. Zacznijmy od samej góry:

  • Faraon – najwyższy władca, którego każdy uważał za boga. U jego boku stała królewska małżonka – miała ona przekazać władzę pierworodnemu synowi, po śmierci męża. Inaczej kobiety nie ingerowały w sprawy państwowe. Ale mogła zostać też Faraonem – najlepszym przykładem są Hatszepsut i Kleopatra.
  • Wezyrowie i urzędnicy – sprawowali rządy w 42 normach (prowincjach). Wezyrów w państwie egipskim było dwóch, po jednym na Dolny i Górny Egipt. Wezyrami mogli być tylko członkowie rodziny panującej. Pod opieką mieli skarbiec i administrację państwową. Poza wezyrami do najbogatszej elity Starożytnego Egiptu wchodzili wysocy urzędnicy i stanowili oni 5% społeczeństwa.
  • Słudzy – to wolni ludzie, którzy mogli odejść w każdej chwili od swoich panów. Za swoją pracę dostawali wynagrodzenie. W sługach możemy wyróżnić kelnera zwanego Webau. Kolejny to Shemsu – towarzyszył Panowi poza domem. Oraz ostatni Shemsu Hapuseneb  posiadający zawsze ze sobą laskę, dywan i miotełkę. Oraz ostatnia grupa – która była zawsze na zawołanie swojego Pana.
  • Rolnicy -wolni ludzie, którzy byli jedną z najbiedniejszych warstw społecznych Egiptu. Ich życie było uzależnione od poziomu wody w Nilu. W okresie czerwiec – październik zajmowali się oni bydłem.
  • Rzemieślnicy – również wolni ludzie, którzy pracowali na zleceniach publicznych z polecenia wezyra. Np Kamieniarze mieli zatrudnienie przynajmniej na 20 lat przy budowie piramid. Poza tym rzemieślnicy wyrabiali jeszcze kosze oraz malarze, piekarze, tkacze czy garbarze.
  • Żołnierze – z niższych i średnich warstw społeczeństwa, jednak zazwyczaj zawód dziedziczyło się w rodzinie. Za pracę nie dostawali wynagrodzenia, jedynie ziemię do upraw. Obstawa Królewska miała się najlepiej – pomimo ziemi, mieli dodatkowo mięso i zboże.
  • Oraz najniższa warstwa – Niewolnicy – stanowili ją zazwyczaj obcokrajowcy i jeńcy wojenni. Przez pewien czas potężną grupą niewolników w Egipcie stanowili Izraelici. Niewolnicy stanowili własność faraona, w każdej chwili mógł ich sprzedać ub wymienić. Mogli oni posiadać oni majątek i przekazać go swoim dzieciom lub rodzinie. Czego nie było w Grecji czy Rzymie. Kiedy jednak się nie słuchali – czekały ich cięgi w postaci chłosty albo kara śmierci.

Jaka jeszcze rola Kobiet była?!

Kobiety poza tym rządziły w Haremie Królewskim oraz w kuchni. Tylko w wyższych warstwach społecznych kobiety były stawiane na równi z mężczyznami. Ale od zawsze miały za główne zadanie opiekę nad domem i dziećmi. Poza tym kobiety z wyższej sfery mogły zajmować wyższe miejsca w haremie królewskim, zajmowały się perukami, rządzić królewską kuchnią czy tkalnią. Do ważnych ról kobiet zaliczało też  się stanie kapłanką bóstw egipskich.

No i to tyle na dzisiaj o Egipcie 🙂 Niedługo znowu coś napiszę 😉

Pozdrawiam Molcia :*

Udostępnij

Witajcie 🙂

Przez ostatnie dwa dni, oglądałam swoje stare filmy zapodziane gdzieś na twardym dysku 🙂 I wróciłam sobie do serii Mumia. Film z tej serii nie taki stary – bo pierwszy z 1999 roku, a jednak dalej mnie zachwyca. Choć nic nie pobije Mumii z 1932 roku 🙂 Jedna z najlepszych ekranizacji. Ale nie o filmie dzisiaj 😉 Tylko chcę napisać o Imhotepie – mumii która straszyła w filmie. Postać została oparta na prawdziwej osobie i dzisiaj trochę o niej.

Imhotep pierwszy architekt i lekarz, który jest znany z starożytnego Egiptu. Najczęściej uznawany za pierwszego geniusza. Wezyr na dworze faraona Dżesera. Twórca piramidy schodkowej w Sakkarze. Projektant zespołu Dżesera, który jest wzorowany na wcześniejszych konstrukcjach, jednak posiada bardzo wiele innowacji. Przeprowadził reformację kalendarza egipskiego. Dzięki swoim staraniom stał się kanclerzem faraona i kapłanem boga Ra w mieście Heliopolis. Przypisuje mu się stworzenie egipskiej medycyny i autorstwo „papirusa Edwina Smitha” który zawiera opis lekarstw, chorób i obserwacje anatomiczne.
Po wiekach urósł do rangi boga. W Nowym Państwie uważany za patrona skrybów. W późniejszym czasie zwracano się do niego w modlitwach z sprawami codziennymi. To jemu przypisuje się najczęściej cytowane zdanie na świecie: „Jedz, pij i raduj się, bo jutro umrzemy”.

To tyle na dzisiaj 😉 Mam nadzieję, że wpis się spodobał ;P A jutro opiszę serię filmów 😀
Pozdrawiam Molcia 🙂

Udostępnij

Witam Was Kochani!

A jednak dzisiaj post trochę później niż zapowiadałam, no ale cóż. Wróćmy do tematu głównego 🙂 Nie dawno wspominałam tutaj o symbolice lwa umieszczanej na różnych pomnikach w miastach jakie miałam okazję odwiedzić. Dlatego nie wypada mi nie wspomnieć o moim rodowitym lwie.

„Lew Śpiący” powstał w Berlińskiej Odlewni Gladenbeck w 1873 roku. Lew ten był autorskiego projektu Theodora Kalidego, powstałego trzy lata wcześniej. Lew z brązu miał na celu upamiętnić mieszkańców powiatu Bytomskiego, którzy polegli w wojnie francusko-pruskiej rozgrywającej się na przełomie lat 1870-1871. Na pomniku umieszczone były jeszcze tablice z nazwiskami poległych. Na „Lwie śpiącym” zamieszczono sygnaturę: GEGOSSEN von H. GLADENBECK, BERLIN 1873. Odlewnia wykonała jeszcze inne lwy, podobne pomniki znajdziemy w Legnicy, Berlinie, Dortmundzie (nie omieszkam go poszukać podczas mojej wyprawy już niebawem 🙂 ), Lubece czy Mainz.

Pomnik z Lwem Śpiącym

A jak wygląda nasz lew? Rzeźba „Lwa śpiącego”, zwanego także „umierającym” ukazuje konające zwierzę, które leży z głową lekko pochyloną w prawą stronę oraz ułożonej na wyciągniętych do przodu łapach. Lew ma zamknięte oczy, leży bardzo spokojnie. Rzeźba jest bardzo realistycznie oddana. Jak wspomniałam już wcześniej – Lew symbolizuje tutaj moc, władzę, męstwo, zwycięstwo, a także rozum. Śpiący lew symbolizuje głównie umierających wojowników. Większość pomników upamiętniająca męstwo poległych – wykorzystuje posturę „Lwa śpiącego”. Spotkamy się z tym na terenie Polski, Niemiec czy Czech.

Lew w Berlinie, Cmentarz Inwalidów

Losy Lwa

Lew na placu Akademickim, 1913

Istnieją dwie teorie rozebrania Bytomskiego Lwa Śpiącego. Pierwsza wersja mówi, że rozebrano go w latach 30. XX wieku przez władze, druga wspomina iż rozebranie pomnika nastąpiło dopiero po II wojnie światowej. Lwa na początku przeniesiono na plac Akademicki, następnie do Parku Miejskiego. Gdzieś na przełomie lat 1952/53 nasz Lew zniknął z parku i powędrował do Miejskiego Ogrodu Zoologicznego w Warszawie, gdzie znajdował się od 1954 roku. Do Bytomia powrócił 4 października 2008 roku i umieszczony został na rynku.

Lew Śpiący na Bytomskim Rynku

To tyle na dzisiaj 🙂 Pozdrawiam serdecznie, Molcia :*

Udostępnij

Witam Was Kochani!

Jak wiecie jestem w pracy od kilku dni. Więc też mam zmieniony tryb życia 😉 Dlatego teraz posty nie będą już wieczorami, tylko pomiędzy godzinami 13/15 w te same dni co wcześniej 😉 No muszę to trochę inaczej poukładać, jednak liczę na wasze wsparcie pomimo tej drobnej zmiany. A dzisiaj mały powrót do Historii. Może przedstawiona przeze mnie dzisiaj osoba nie wyróżniła się niczym specjalnym, ale bycie już żoną jednego z największych Geniuszy świata to też coś. Czemu my, gdzie do połowy XX wieku byłyśmy traktowane jako kury domowe, nie możemy też być wspominane?! Zatem dzisiaj o pani Milevie Marić.

Serbska Uczona

Mileva Marić urodziła się 19 grudnia 1875 roku w Titlu, a zmarła 4 sierpnia 1948 roku w Zurychu. Serbska matematyczka i fizyczka, która była żoną Alberta Einsteina do 1919 roku. Wspólnie mieli troje dzieci.

Najstarsza z trójki rodzeństwa. Miała jeszcze siostrę i brata. Urodziła się jeszcze na terenie Austro-Wegięr. W1886 roku poszła do żeńskiego gimnazjum, gdzie rozpoczęła naukę. W 1890 roku zdała maturę z najlepszymi rezultatami z matematyki I fizyki. W 1896 roku podjęła naukę na politechnice w Zurychu, gdzie na wykładach poznała Alberta Einsteina. Kiedy początki kariery Alberta nabierały tempa, Mileva nie przeszła egzaminów końcowych ani poprawkowych w 1900 roku. To wtedy zaszła w ciążę z pierwszym dzieckiem Einsteina. Jej rodzina nie miała żadnych sprzeciwów wobec jej związkowi z Albertem. Natomiast rodzina jej wybranka to całkiem inna historia. Mileva po pierwsze nie była żydówka, po drogie kulała (miała krótszą lewą nogę od dzieciństwa z powodu zwichniętego stawu biodrowego), no i kwestia tego ze była kobietą uczoną.

Małżeństwo z Einsteinem

Mileva urodziła córeczkę – Lise, która zmarła albo została oddana do adopcji. 6 marca 1903 roku Albert żeni się z Milevą. Praca jaką miał Albert zabierała mu 6 dni, resztę poświęcał fizyce. A Mileva próbowała pookładać sobie życie. Związek miał się dobrze, Albert dostał podwyżkę, doczekali się syna – Hansa Alberta. Powoli stosunki miedzy nimi zaczęły się psuć, by coś poprawić wyjechali na wakacje. W 1910 roku doczekali się drugiego syna – Eduarda.Z względu na kolejny romans Einsteina oraz przyjęcie przez niego pracy w Berlinie – narastało między nimi napięcie, a Albert sporządził specjalną listę zakazów dla Milevy.W 1914 roku opuściła męża i wróciła z dziećmi do Zurychu. W 1916 roku Einstein poprosił ją o rozwód, który oficjalnie nastąpił 14 lutego 1919 roku. Einstein miał zapewnić jej 40 tys marek w banku, stale alimenty oraz jeśli Einstein dostałby nagrodę nobla z działu Fizyki, cala suma będzie przekazana Milevie.Po rozwodzie Mileva miała bardzo ciężki okres. Po kolei umarli jej ojciec, matka, siostra i wnuk. Musiała też walczyć z schizofrenią młodszego syna. Z powodu jego choroby Mileva popadła w długi i tutaj z pomocą przyszedł Einstein – jednak nie odbyło się to bezinteresownie. Mileva zmarła 4 sierpnia 1948 roku w szpitalu po zasłabnięciu podczas napadu choroby Eduarda.

Od lat pojawiają się głosy że Mileva przyczyniła się do powstania wczesnych teorii Wielkiego Alberta. Spotyka się już różne teorie m.in. taka, że Mileva wspólnie z Albertem pracowała i uzgodnili, że lepiej publikować pod jego nazwiskiem by artykuł nie został odrzucony. Poza tym zachowały się wzmianki w listach pomiędzy małżonkami oraz w korespondencji z rodziną Milevy.O podobnej teorii wspomina również serial pt. Geniusz autorstwa National Geographic. Gdzie w role Mileny wcieliła się Samantha Colley.

To tyle na dzisiaj 😉 mam nadzieję, że spodobała się wam historia Milevy. Dzisiaj kończę, ale niebawem postaram się znowu napisać parę ciekawych słów o naszej polskiej Noblistce – Marii Skłodowskiej-Currie.

Pozdrawiam, Molcia 🙂

Udostępnij

Witajcie!

Atak na WTC (2001)

O WTC słyszeliśmy wszyscy, z wiadomości, radia, telewizji czy gazet. Co roku dzisiejszego dnia wspominane są osoby które zginęły w zamachu na USA. Tego dnia doszło do czterech katastrof które łącznie pochłonęły prawie 3000 osób. Cztery samoloty porwane przez zamachowców uderzyły w Bliźniacze Wieże WTC, Pentagon oraz jeden samolot rozbił się, bo pasażerowie walczyli z zamachowcami.

WTC o 8:46 i 9:03

Wieże na chwilę przed zawaleniem

Pierwszy atak na WTC wydarzył się o 8:46 czasu nowojorskiego. Samolot – Lot 11 – uderza w północną wieżę, a chwilę później – dokładnie o 9:03 – Lot 175 – uderza w południową wieżę. Wieżę niestety nie utrzymały się długo. Wszystkie osoby które pracował poniżej pięter w które uderzyły samoloty – były w stanie się uratować. Niestety gorzej sytuacja wyglądała dla tych którzy utknęli na piętrach powyżej katastrofy. W wieży północnej byli to pracownicy na piętach od 99, w południowej od 84 piętra. Łącznie około 2602 osób zabitych. Nie licząc załogi samolotu oraz osób zaginionych. Wśród zabitych znalazło się również 6 Polaków. Jedna z większych tragedii które dotknęły ludzi w Ameryce. To przez nią ucierpiało bardzo wiele rodzin wtedy, i później wyniku podjętych działań przez USA. A jednak co roku wspomina się o tych osobach ku pamięci niewinnych. Ku pamięci również wielkiej waleczności i poświęcenia strażaków czy policjantów, pracujących podczas zamachu, jak i przez wiele kolejnych miesięcy na miejscu katastrofy.

WTC w Kulturze

Strefa Zero (Zdj udostępnione z str Spidersweb)

Motyw WTC wykorzystuje się do dziś w filmach fabularnych czy dokumentalnych próbujących uczcić pamięć poległych. Czy też chcących ukazać tragedię tych doświadczeń dla innych. Osobiście dzisiaj miałam okazję oglądać film dokumentalny pt. „Rejs 93, Lotu do historii”. Jest to m.in. zapis rozmów pasażerów którzy przeciwstawili się terrorystom, a ich samolot rozbił się na polach Pensylwanii. Może też ten film spowodował, że piszę o tym dzisiaj. Ja do dziś pamiętam jak jako jedenastolatka siedziałam ze znajomymi i patrzyliśmy na relację z Nowego Jorku o godzinie 15. Pamiętam jak oglądałam w wiadomościach jak drugi samolot uderzył w wieżę, a potem jak obie runęły. Jak wszyscy patrzyliśmy z przerażeniem.

A dzisiaj?

WTC1

Dzisiaj w miejscu katastrofy budowany jest kolejny kompleks WTC. Jeden został już oddany do użytku. Kolejny ma zostać oddany na dniach. A pozostałe dwa są w trakcie budowania mają powstać do 2021 roku.

I tym się pożegnam w tym poście. Pozdrawiam Molcia

Udostępnij

Witajcie Kochani!!!

O złotym wieku kina amerykańskiego słyszeli wszyscy którzy są starsi ode mnie i pamiętają czasy pierwszych telewizorów w Polsce. Ja jako osoba urodzona w latach 90, bardziej nastawiona byłam na filmy typu Titanic czy Zakochany Szekspir. Jednak prawdą jest, że filmy z lat 1930 – 1959 urzekły mnie najbardziej. Słynna Casablanka czy Przeminęło z Wiatrem – to klasyki do których z chęcią i ciągle wracam. Charyzmatyczny Clark Gable czy urodziwa Vivien Leight z Przeminęło z Wiatrem, stworzyli jedną z najpiękniejszych adaptacji książek Margaret Mitchell. Kolejne coraz bardziej zyskujące uznanie ekranizacje filmów z udziałem wspominanej już na blogu kiedyś Grace Kelly są zabawne, z przesłaniem lub dające do myślenia. Kreacje Kathrine Hepburn – czterokrotnej laureatki Oskara – są niezapomniane. I nie można też zapomnieć o znakomitym komiku jakim był Charlie Chaplin. Oraz wielu innych osobach, które tworzy złoty wiek Hollywood.

Rhett i Scarlett (Gable i Leight)

Tamtych filmów nie pobije nic. Dla mnie są o wiele bardziej brawurowe, niż obecne. Może nie powalają jakością, efektami specjalnymi – ale zachwyca grą aktorską, dobrą reżyserią czy dialogami bohaterów. Dlatego zamierzam od dzisiaj przedstawić wam nową serię pt. „Złoty wiek Hollywood”. Postaram się zamieścić tutaj recenzje filmów, z tamtych czasów – które miałam okazję oglądać czy też posiadam w swojej kolekcji domowej i chętnie do nich wracam. Filmów jest sporo, które widziałam i naprawdę lubię. Aktorów jeszcze więcej 😉 A ich ciężka praca, jaką było ówczesne aktorstwo zaowocowało licznymi Oskarami i nominacjami do nich i nie tylko. Postaram się wam ukazać tą magię dobrego kina, która mnie urzekła lata temu. Ale oczywiście zrozumiem, jeśli ktoś woli współczesne kino – macie prawo do tego. Sama też oglądam 😀 Jednak uwielbiam wracać do „staroci” jak to koleżanka określiła. Bo właśnie brakuje mi tego czegoś – co mają klasyki, a w obecnym kinie trudno spotkać 😉

Casablanca (od lewej: H. Bogart, C. Rains, P. Henreid, I. Bergmann)

Zatem zapraszam na kolejną serię postów 😉 Zacznę od posta w najbliższy weekend, a dzisiaj tylko zapowiedź posta: „Pomyślę o tym jutro” – czyli jak tworzono klasyk z 1939 roku – Przeminęło z Wiatrem.

Pozdrawiam Wasza, Molcia 😀

Udostępnij

Witam Was Kochani!

Posąg Lwa w Darmstadt

Ostatnio szukając inspiracji na posta by wam coś ciekawego zamieścić, znajoma podrzuciła mi pomysł by napisać coś o moich lwach. O co chodzi?! Odkąd trochę podróżuję po Europie, korzystałam z okazji i robiłam sobie zdjęcia z pomnikami lwów, które napotkałam. No i nie powiem, każdy lew w miastach, jakim mi było dane odwiedzić – miały swoje historie. Lecz ogólna symbolika jest taka sama dla wszystkich napotkanych dzieł sztuki. Więc zacznijmy temat od symboliki.

Przykład Lwów w Herbie

Lew symbolizuje odwagę, siłę, moc, potęgę, zwycięstwo, triumf, działanie i majestat. Może też oznaczać ambicję, dzikość, mądrość, sprawiedliwość i szczodrość oraz Boską moc. W starożytności był symbolem w wielu religiach i kulturach. Uznawany za króla zwierząt lądowych.

Lew w Bazylei

Co warto wiedzieć jeszcze o symbolice:

  • król zwierząt ziemi
  • umaszczenie i grzywa powodują, że jest kojarzony z słońcem
  • siła, odwaga i czujność lwa powodują że znajduje się w godle straży
  • utożsamiany jest w mitologii z bogiem zemsty, srogości, zapalczywości
  • na pustyni chronią przed zanieczyszczeniem czy też bronią skupisk wodnych
  • skóra lwia stanowiła synonim waleczności
  • każdy zna Ryszarda Lwie Serce – za jego męstwo i nieustraszoność – stąd też ten przydomek
  • lew często jest też ustanawiany jako godło serca i krwi
  • najczęściej występuje w herbach lub dźwiga go

Lew w Palmgarten we Frankfurcie

Lew w sztuce i religii:

  • w Chinach wraz z smokiem uchodzi za obrońcę przed demonami
  • w starożytnym Egipcie, Mezopotamii czy Asyrii – spotykało się bardzo wiele wizerunków lwów
  • w Egipcie np. dwa lwy odwrócone do siebie grzbietami – symbolizują wschód i zachód kraju
  • w Indiach jest ucieleśnieniem boga Kryszny i Buddy
  • lew w nawiązaniu do bóstw w starożytności to: Kybele, Dionizos, Afrodyta, Isztar.
  • w Biblii również znajduje się nawiązanie do lwa

Warszawski Lew przed Pałacem Prezydenckim

A gdzie możemy znaleźć takie lwy:

  • oczywiście w miastach które odwiedziłam i już wam wstępnie opisywałam np. Darmstadt, Stuttgart, Luxemburg
  • w Egipcie przykładem tym jest Sfinks
  • dziedziniec Lwów w zespole Alhambry
  • w licznych herbach, godłach, umieszczany był w obiciach tronów, posągi, amulety, biżuteria królewska, na murach pałaców, przed wejściami do świątyń, obecnie przed wejściami do urzędów państwowych

Lew w parku, Stuttgart

Więc to tyle na dziś. A kończąc wpis, przetłumaczę wam jeszcze tytuł. Jest to z łaciny – Lwa z pazura poznać. Więc ja dzisiaj kończę z pazurem 😉

Działa Armatnie z symboliką Lwów, Inglostadt

Pozdrawiam, Molcia :*

Udostępnij

Witajcie Kochani!

O Lady Di rozpisują się od lat wielkie brukowce, pismaki i portale plotkarskie. Jutro mija 20 lat od jej śmierci i do tej pory nie wiadomo jak do niej doszło. Istnieją liczne spekulacje na temat tego jak doszło do jej wypadku i kto za nim stoi. Ale ja nie o tym dzisiaj. Ja mam zamiar z okazji 20 rocznicy jej śmierci napisać krótką notkę na jej temat 🙂

Diana, księżna Walii a właściwie Diana Frances Mountbatten-Windsor z domu Spencer urodziła 1 lipca 1961 roku w Sandringham, a zmarła 31 sierpnia 1997 roku w Paryżu. Była żoną Karola, księcia Walii. Urodziła dwójkę synów – następców tronu – Wilhelma, księcia Cambridge oraz Henryka, księcia z Walii.

Diana stała się osobą publiczną w 1980 roku, kiedy wymienioną ją jako potencjalną żonę dla Karola, następcy tronu Wielkiej Brytanii. Kiedy wzięli ślub – 29 lipca 1981 roku w Londynie, stało się to nie dość że międzynarodowym wydarzeniem, a Diana osobą o znaczeniu międzynarodowym. Na początku zaczęto coraz częściej publikować w gazetach kulisy małżeństwa Diany, nie mówiące pochlebnie zarówno o Dianie i Karolu. W 1992 roku Diana z Karolem, ogłosili separację. A w 1996 roku rzeczono rozwód.

Dianie cały czas towarzyszyło zainteresowanie mediów. To niesłabnące zainteresowanie doprowadziło do wypadku w 1997 roku, w którym poza Dianą, zginął jeszcze Dodi Al-Fayed i kierowca Henri Paul.
Diana zasłynęła z działalności dobroczynnej i charytatywnej. Poza tym zamiłowaniem do mody. Dlatego na świecie mówię się o niej jako o „Księżnej ludu” czy „Ikony mody”.
Miała pośredni wpływ na podpisanie traktatu w Ottawie – 3 grudnia 1997 roku – zabraniającego produkcji,gromadzenia, eksportu i używania min przeciwpiechotnych. Znajduje się na 3 miejscu rankingu 100 najwybitniejszych Brytyjczyków.

Ostatnie miesiące życia

W ostatnim roku swojego życia Diana oddała się głównie działalności dobroczynnej. Spotkała się z Hillary Clinton w celu zebrania pieniędzy na badania pod kątem raka piersi. Często odwiedzała organizacje współpracujące z chorymi na HIV i AIDS. Jak już wspomniałam nagłośniła sprawę min lądowych. Gdzie ofiarami padali nie tylko żołnierze, a też cywile (głownie dzieci). Dzięki nagłośnieniu tej sprawy z str Diany, media zainteresowali się ponad 110 mln min zakopanych w ponad 50 krajach. Jednak z str Wielkiej Brytanii została ona potępiona. W 1997 roku na aukcji zostały sprzedane suknie Diany – dokładnie 79. A dochód przeznaczono na rzecz organizacji charytatywnych z którymi Diana współpracowała.

Wiadomość o śmierci Diany została odebrana na całym świecie z ogromnym ładunkiem emocjonalnym. Pod pałacami Buckingham i Kensington składane były kwiaty, laurki, baloniki i nie tylko. Tak samo w miejscu gdzie Księżna zginęła. Pogrzeb Diany odbył się 6 września 1997 roku – przybyło na niego sporo znanych osobistości, ponad milion ludzi odprowadzało trumnę podczas przejazdu. Był też transmitowany na całym świecie.

Pamiętam, że kiedy był pogrzeb – ja 7 letnia dziewczynka, mówiłam mamie że chce być taka jak ona. A mamy mi odpowiedziała: „Dziecko, lepiej żyj swoim skromnym życiem i miej w nim szczęście. A nie jak księżniczka i wieczne łzy.” Jak do dziś pamiętam te słowa. Pomimo licznych romansów, Diana próbowała coś poprawić na tym świecie. I tym chyba najbardziej zapisała się na kartach historii.

Zatem dzisiaj Wam już dziękuję za uwagę! Pozdrawiam Molcia 🙂

Udostępnij

Witajcie Kochani!

Każdy z nas kiedyś oglądał bajki Disneya i pamięta wejściówkę do filmu. Magiczny zamek na niebieskim tle. Zamek ten wzorowany jest na zamku który powstał w Niemczech, a dokładniej w Schwangau w Bawarii. Rozchodzi się oczywiście o zamek Szalonego Ludwika II.

Ludwik II Bawarski znany również jako Szalony Król – żył w latach 1845 – 1886, był on synem króla Maksymiliana II Bawarskiego i Marii Pruskiej. Jako Król miał dwie obsesje – budowanie wspaniałych zamków i pasję do Richarda Wagnera. Był mecenasem oraz dobrym przyjacielem Wagnera. Był też ulubionym kuzynem Cesarzowej Elżbiety i mieli podobne pasje. Zasłynął zbudowaniem zamku Neuchwanstein oraz Linderhof, Herrebchiemsee i Hohenschwangau.

Pierwszy zamek znajduje się 132 km od centrum Monachium, powstał prawie na wysokości 1000m n.p.m. pomiędzy Alpejskimi Szczytami. Zamek zbudowany jest z miejscowych materiałów, oraz budowa która rozpoczęła się w 1869 roku dała miejsca pracy sporej ilości mieszkańców z okolic miasta, głównie dla rzemieślników i artystów. Neuchwanstein powstał w stylu bajkowym na zewnątrz, a wewnątrz zastosowano wszelkie współcześnie dostępne udogodnienia. Zastosowano m.in. sieć elektryczną, pierwszy telefon komórkowy (działający na odległość 6 metrów), kuchnię z zastosowaniem postępującego ciepła projektu Leonarda da Vinci oraz centralne ogrzewanie (od 1884 roku).

Sala tronowa to kolejny klasyk zapierający dech w piersi. Na podłodze jest motyw symbolizujący życie lądowe zwierząt i roślin, a z sufitu zwisa 900 kg świecznik. Kolejna Sala Śpiewaków była projektem samego króla. Sypialnia oczywiście bogato zdobiona (zaopatrzona w malowidła, ceramiczny piec kaflowy, gotyckie luksusowe łóżko, tapicerka wyszywana jedwabiem).

Szalony król mieszkał w zamku tylko 172 dni. 10 czerwca 1886 roku został zdetronizowany z powodu swojej choroby psychicznej. I został uwięziony w zamku Berg. Trzy dni później został znaleziony utopionego w Jeziorze Stamberg. Oficjalną wersją było to, że król popełnił samobójstwo wyniku choroby.

Zamek warto zwiedzić, jest piękny. Ja jedynie mam za sobą wirtualną wizytę oraz widziałam zamek z daleka. Mam nadzieję w niedługim czasie sama przekonać się o tym i zdać wam jeszcze lepszą relację z zwiedzania tego cuda.

Pozdrawiam Was serdecznie, Molcia 😉

Udostępnij