Podróżniczka jakich mało

Podróżniczka jakich mało

Witam!

Obiecałam trochę historii, oto kolejna jej odsłona 🙂 Zapraszam do przeczytania skróconej trochę wersji o Gertrude Bell, kobiecie podróżującej po świecie na przełomie wieków 🙂

Gertrude Mararet Lowthian Bell
urodzona 14 lipca 1868 roku, zmarła 12 lipca 1926 roku

Brytyjska podróżniczka, pisarka, alpinistka, doradca polityczny i archeolog. Dzięki znajomości Bliskiego Wschodu oraz działalność polityczna w trakcie i po I Wojnie Światowej sprawiły, że wraz z T.E. Lawrencem wywarła duży wpływ m.in. na powstanie Iraku.

Gertrude pochodziła z rodziny brytyjskich przemysłowców, jej dziadek był jednym z najlepiej sytuowanych przemysłowców Wielkiej Brytanii, był założycielem i współwłaścicielem firmy Bell Brothers, a także uznanym naukowcem.
Jej ojciec, Thomas Hugh Bell ukończył studia w Francji i w Niemczech, po czym przejął interes ojca. W 1867 roku ożenił się z Mary Shield, zmarła po narodzinach swojego drugiego dziecka, Maurice. Ojciec ożenił się po raz drugi w 1876 roku z Florence Ollife, pisarką która stała się przyjaciółką Gertrude. W 1884 roku zaczęła naukę w Queens College w Londynie, a później podjęła naukę w Oksfordzie i ukończyła ją w 1888 roku.
Przełom lat 1888/1889 Gertrude spędziła w Bukareszcie gdzie była u swojego wuja, ambasadora Franka Lascelle.

Przed powrotem do Anglii zahaczyła jeszcze o Konstantynopol. Jesienią 1892 roku rozpoczęła naukę perskiego, a później wraz z ciotką pojechała do Teheranu, gdzie jej wuj – był ambasadorem na dworze Sha Naser Od Dina. Podczas pobytu w Teheranie Gertrude poznała pracownika brytyjskiej ambasady – Cadogana, w którym się zakochała. Jednak jej rodzice byli przeciwni małżeństwu – ze względu na długi i bankructwo rodziny dyplomaty. Po powrocie do Anglii napisała książkę: Persian Pictures mówiącą o jej wspomnieniach i doświadczeniach z podróży do Teheranu, wydana została ona 1894 roku.

Zaczęła również pracę nad tłumaczeniem wierszy perskiego poety Hafeza, opublikowane w 1896 roku. Bell rozpoczęła w między czasie podróżowanie po Europie – która wpłynęła na to iż Gertrude podjęła później pracę jako archeolog, po czym w 1897 roku wyruszyła wraz z swoim bratem w podróż dookoła świata. Podczas niej odkryła swoją pasję – wspinaczkę górską.

W 1899 roku Gertrude udała się do Jerozolimy, gdzie przez cztery miesiące doskonaliła język arabski oraz topografię terenu. To doprowadziło do licznych spotkań z szejkami i przywódcami plemion z którymi mogła rozmawiać bez tłumacza. Dzięki tym wyprawom uzyskała miano „córki pustyni”.

Kolejne lata życia

Na przełomie lat 1900 – 1905 Gertrude odbyła kolejną wyprawę dookoła świata wraz z swoim bratem. Poza tym rozpoczęła również intensywne badania nad archeologią, którą zafascynowała się już wcześniej. Również zgłębiała wiedzę na temat Bliskiego Wschodu.
Gdy w styczniu 1905 roku Gertrude po raz kolejny przybyła na Bliski wschód – cel jaki jej przyświecał to badania ruin z czasów rzymskich i bizantyjskich oraz napisanie książki mówiącej o kulturze tych regionów. Statut kobiety europejskiej pozwolił jej na swobodne i w miarę bezpieczne podróżowanie od Bejrutu do Damaszku, a później Azji Mniejszej. Po powrocie do Anglii opublikowała swoje badania w czasopiśmie archeologicznym, a w 1906 roku wydała książkę The Desert and the Sown. W 1907 roku znowu wyruszyła w stronę Azji Mniejszej.

W 1911 roku poznała Thomasa Edwarda Lawrence’a. W listopadzie 1913 roku Bell wyruszyła z Damaszku do Hail, jednak wyprawa napotykała trudności. Gdy 24 lutego 1914 roku przybyła do Hail, po krótki pobycie udała się do Bagdadu. Po powrocie do Anglii w maju 1914 roku otrzymała złoty medal National Geographic Society.
Podczas I wojny światowej Bell służyła jako idealne źródło informacji na temat Arabów i ich terytoriów. Pracowała też jako przedstawiciel Czerwonego Krzyża w Francji i była dyrektorem w biurze Czerwonego Krzyża w Londynie.

W 1915 roku Bell dostała propozycję pracy w Biurze Arabskim w Kairze, którego celem było zdobycie informacji na temat oddziałów tureckich rozmieszczonych w Mezopotamii, zatoce oraz na półwyspie Arabskim.

W 1917 roku Gertrude Bell przeniosła swoje biuro do Bagdadu, i w tymże roku została uhonorowana tytułem „Commander of the British Empire”. W ciągu dwóch kolejnych lat weszła w konflikt z A.T.Wilsonem, który był Komisarzem Cywilnym Iraku. Jednak w wrześniu 1920 roku przestał ją pełnić, a Bell wróciła na swoje stanowisko. Dzięki jej inicjatywie powstało Muzeum Irackie w Bagdadzie.

Na podstawie jej życia powstał film z Nicole Kidman w roli głównej. Film pt. Królowa pustyni z 2015 roku (Queen of Desert) w reżyserii Wernera Herzoga. Polecam do zobaczenia, bo warto.

Pozdrawiam Molcia 🙂

Udostępnij

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *