Musee d’Orsay

Witam Was Serdecznie!

Ulokowane prestiżowo naprzeciw Luwru, Musee d’Orsay zostało umieszczone w budynku dawnego dworca kolejowego, zbudowanego w monumentalnym stylu na przełomie XIX i XX stulecia.

Muzeum Wieczorem

Dworzec D’Orsay (Gare d’Orsay) zbudowano między 1898 a 1900 rokiem na miejscu starego pałacu d’Orsay, który spłonął w 1871 roku. Zajął prestiżowe miejsce na lewym brzegu Sekwany, naprzeciwko Luwru i ogrodów Tuileries. Był paryską stacją końcową pociągów Chemin de Fer d’Orleans, spółki kolejowej obsługującej południowy zachód Francji. Do dworca przylegał luksusowy hotel z 370 pokojami i okazałą salą balową w stylu rokoko. Architekt Gare d’Orsay, Victor Laloux, zadbał o to, by budynek otrzymał z zewnątrz wspaniałą dekorację: fasadę ozdobił łukami, kolumnami i rzeźbami, a dach obeliskami, wieżyczkami, mansardami i kartuszami. Wszystko to jednak skrywało imponującą kilkupiętrową konstrukcję z metalu i szkła.

Zelektryfikowany Dworzec

Gare d’Orsay stał się jednym z najnowocześniejszych dworców kolejowych na świecie – był wyposażony nie tylko w elektryczne oświetlenie, windy i ruchome schody, lecz obsługiwał także pociągi elektryczne. Jak zapisał jeden z ówczesnych podróżnych: „wszystko jest napędzane elektrycznością”, nawet bagaże transportowano z jednego piętra na drugie za pomocą taśmociągu. Jednak w ciągu dwudziestu lat szybki postęp techniczny sprawił, że dworzec, z tyloma przestarzałymi, a niegdyś nowatorskimi urządzeniami, stał się kłopotliwy w obsłudze. W 1939 roku ustał ruchu pociągów dalekobieżnych. W kolejnych latach stacja pełniła różne funkcje: w 1945 roku punktu sanitarnego dla jeńców wojennych, w 1962 roku niezwykle efektownej dekoracji w firmie Orsona Wellesa „Proces”, a w 1973 roku teatru zespołu Jean-Luisa Barraulta i jego żony. W 1974 roku stał się salą licytacji L’Hotel Drouot, głównego domu aukcyjnego w Paryżu. Rząd francuski planował wyburzenie budynku dworca pod budowę hotelu – ostatecznie w 1978 roku został on uznany za pomnik historyczny.

Muzeum w latach istnienia Dworca

Nowoczesne Muzeum

W latach osiemdziesiątych XX wieku architekci Musee d’Orsay odnowili większość konstrukcji Victora Laloux. Otwarto np. widok z głównej hali na jej przeszklone łuki oraz nawę. Nowymi elementami budynku były sale wystawowe ulokowane na tarasach po obu stronach nawy głównej, połączone na dwóch poziomach westybulami ciągnącymi się wzdłuż fasady wychodzącej na Sekwanę. Światło dzienne oświetla tutaj kilka dużych galerii na górze pod samym dachem dworca i starego hotelu. Wiele dawnych pokoi hotelowych zachowało oryginalną funkcję salonów. Obszerna hotelowa jadalnia jest teraz muzealną restauracją. Wszędzie jednak widać żeliwne filary i stalowe konstrukcje projektu Laloux obok nowych struktur, materiałów i kolorów, które harmonizują ze starymi.

Kolekcja Sztuki w latach 1848 – 1914

Chociaż Musee d’Orsay jest najbardziej znane z kolekcji obrazów impresjonistów, ma naprawdę imponujący zbiór dzieł sztuki z drugiej połowy XIX wieku. Obrazy, lecz również dzieła rzeźbiarzy, fotografów i projektantów sztuki dekoracyjnej i użytkowej pochodzą z lat 1848 – 1914. Zakres ekspozycji jest zaskakujący: można tu podziwiać wiele arcydzieł Maneta, Cezanne’a. Gauguina, Moneta i Renoira, lecz obok obrazków Ingres’a i Delacroix także płótna dawno zapomnianych malarzy Salonu, których sceny historyczne i oficjalne portrety przedkładano niegdyś nad prace impresjonistów. Jedna z galerii jest poświęcona w całości Toulouse-Lautrecowi, inna Courbetowi. Są tu rzeźby Rodina obok niezwykłych secesyjnych szkieł Laligue’a i Galle, a nawet meble projektu wielkiego amerykańskiego architekta XX wieku, Franka Lloyda Wrighta. Układ ekspozycji jest chronologiczny, lecz dzieła zgrupowano w artystyczne „rodziny” i, gdzie to możliwe, umieszczono obok siebie prace różnych artystów; sala balowa jest odpowiednim pomieszczeniem dla obiektów szczególnie dekoracyjnych.

Kolekcja

Początki Kolekcji

Wiele obrazów Musee d’Orsay pochodzi z dwóch źródeł – z muzeum Jeu de Paumme, które od 1947 roku mieściło dzieła impresjonistów, i z Musee d’Art Moderne, które zbierało prace wielu artystów z lat 1848 – 1914, nie uznanych za impresjonistów i nie reprezentujących także moderny. Jednak w zbiorach państwowych nie było zbyt wielu dzieł postimpresjonistów, np. Serusiera, Vuillarda i Bonnarda i jedynie dzięki darom osób prywatnych (takich jak kolekcjoner Paul Mellon) oraz coraz częstszym zakupom w kraju i za granicą muzeum mogło stworzyć naprawdę bogatą kolekcję.

Palais des Beaux-Arts

Wkrótce po uroczystym otwarciu Gare d’Orsay malarz Edouard Detaille napisał: „Dworzec jest przepyszny, wygląda jak Palais des Beaux-Arts”. Detaille nie mógł wiedzieć, że jakieś 86 lat później właśnie ten dworzec stanie się zbiorem znakomitej sztuki drugiej połowy XIX wieku (w tym dzieł samego Detaille’a), epoki, która nie jest reprezentowana znacząco ani w Luwrze, ani w Musee d’Art Moderne (obecnie znajdującym się w Centrum Pompidou).

Artykuł z czasopisma “Galeria Sztuki. Najsłynniejsze działa mistrzów malarstwa – Claude Monet” wyd. DeAgostini z roku 2004 o numerze ISBN 83 – 7398 – 161  – 6

Pozdrawiam Molcia 🙂

Udostępnij

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *