Claude Monet

Claude Monet jako mistrz Impresjonizmu

Monet był największym i najbardziej konsekwentnym z impresjonistów. Całe swoje długie życie pozostawał wierny ideom impresjonizmu i mimo trudnych początków, w późniejszych latach życia osiągnął sukces, majątek i sławę. 

Monet

Claude-Oscar Monet urodził się 14 listopada 1840 roku w Paryżu. Kiedy miał około pięciu lat, jego rodzina przeniosła się do Hawru, portowego miasta na wybrzeżu Normandii. Jego ojciec, Adolphe, pracował ze szwagrem w hurtowni z żywnością specjalizującej się w zaopatrywanie statków.

Smykałka do Rysunku

W szkole Monet był uczniem przeciętnym, lecz okazywał wrodzony talent do rysowanie, zwłaszcza karykatur. Jako piętnastolatek sprzedawał karykatury i słynął z tego w okolicy. Ojciec nie pochwalał tych artystycznych zainteresowań syna, wiedział, jak niepewne bywa bowiem życie artysty. Monet jednak znalazł sprzymierzeńca w swojej ciotce, Marie-Jeanne Lecadre, która była amatorską malarką.

Mniej więcej w tym czasie Monet miał okazję spotkać się z Eugene’iem Boudina’em, który namówił młodego Moneta do spróbowania swoich sił w malowaniu pejzaży, co pozwoliło szesnastoletniemu chłopcu na odkrycie swojego prawdziwego zamiłowania. Wbrew obowiązującym wówczas tendencjom Boudin lubił malować na wolnym powietrzu, gdyż wierzył, że w ten sposób może uchwycić całą jasność i świeżość oglądanej sceny czy krajobrazu. Monet był pod wrażeniem tych teorii, które stały się podstawą jego własnej sztuki i całego impresjonizmu. Po latach napisał on do Boudina: „Nie zapomniałem, że to Pan pierwszy nauczył mnie widzieć i rozumieć”.

W latach 1859 – 1860 Monet studiował sztukę w Paryżu. Jego studenckie życie i początki kariery artystycznej obfitowały w kłopoty finansowe. Claude był zależny od pomocy ojca. Lata 1861- 1862 to nowe problemy w jego życiu – został powołany do wojska i wysłany do Algierii. Artystyczny zmysł Claude’a pobudzało tamtejsze jasne światło, lecz młody malarz zachorował na anemię i został zwolniony ze służby. Po powrocie do Harwu na rekonwalescencję spotykał holenderskiego pejzażystę Johana Bartholda Jongkinda, który, prawdopodobnie tak jak Boudin, dawał mu nieocenione wskazówki i zachęcał do pracy.

Paryska Pracownia Gleyre’a

Jesienią 1862 roku Monet wrócił do Paryża, gdzie został uczniem szanowanego malarza Charles’a Gleyre’a. Nie wyniósł jednak wiele z nauk Gleyre’a ale zyskał kilku dobrych przyjaciół, w tym paru przyszłych impresjonistów.

Monet został u Gleyre’a do 1864 roku. W następnym roku dwa jego obrazy przyjęto do paryskiego Salonu, dorocznej państwowej wystawy sztuki, która była wówczas właściwie jedynym sposobem zaprezentowania swoich prac szerszej publiczności.

Artysta nie potrafił jednak powtórzyć tego początkowego sukcesu. W 1867 roku był zmuszony wrócić do Hawru z powodu braku pieniędzy. Miał już wtedy kochankę, Camille Doncieux, którą poznał około 1865 roku. Gdy Monet przebywał w domu swego ojca, Camille urodziła mu syna w Paryżu.

W 1870 roku Monet ożenił się z Camille i wkrótce wyjechał do Anglii, obawiając się wezwania do wojska w czasie wojny francusko-pruskiej. Przez rok mieszkał w Londynie, gdzie poznał marszanda Paula Durand-Ruela, przyszłego przyjaciela i głównego dobrodzieja. Pod koniec 1871 roku wrócił do Paryża i wynajął dom w Argenteuil, niewielkim miasteczku nad Sekwaną.

Szczęśliwe Dni w Argenteuil

Monet był oczarowany łodziami, mostami, wodą i krajobrazem wokół Argenteil. Powstałe wówczas obrazy miasteczka to jedyne z najbardziej słonecznych dzieł artysty. Argenteuil było domem Moneta do 1878 roku. Jego przyjaciel, wśród nich Manet, Renoir i Sisley, często go odwiedzali, a ich płótna z tego okresu również odzwierciedlają radosną atmosferę tego miejsca.

W 1874 roku impresjoniści urządzili w Paryżu zbiorową wystawę swoich prac. Na afiszach figurowali jako „Societe Anonyme des Artistes-Peintres” (Towarzystwo Akcyjne Spółdzielcze Artystów Malarzy), lecz sarkastyczny recenzent sięgnął po tytuł jednego z obrazów Moneta, Impresja, wschód słońca, i tak narodził się termin „impresjonizm”. Artyści przyjęli oficjalnie tę nazwę w 1877 roku, gdy urządzili trzecią z ośmiu wystaw grupowych. Wpłynęły one na ustalenie reputacji wciąż pracujących nad stylem impresjonistów jako malarzy posługujących się w swoich obrazach barwami i szkicową techniką.

Przeprowadzka do Vetheuil

Przez krótki okres Moneta wspierał finansowo Ernest Hoschede, właściciel domu towarowego, który kupował jego obrazy. Niestety w 1878 roku Hischede zbankrutował. W następnym roku Monet i rodzina Hoschede połączyli fundusze i przeprowadzili się do Vetheuil, wioski nad Sekwaną, położonej około 65 kilometrów na północny zachód od Paryża.

Krótko przed przeprowadzką Camille urodziła drugiego syna, Michela. Jej zdrowie jednak pogarszało się i zmarła we wrześniu 1879 roku. Monet prawdopodobnie już od jakiegoś czasu miał romans z Alice Hoschede i kiedy jej mąż Ernest odszedł od niej, Claude i Alice zostali z ośmiorgiem dzieci, którymi musieli się opiekować. Pobrali się w 1892 roku, po śmierci jej męża. W 1881 roku rodzina Moneta opuściła Vetheuil, a dwa lata później osiedliła się w Giverny, innej wiosce nad Sekwaną. Tu malarz spędził resztę życia.

Lata w Giverny

W tym czasie kariera Moneta rozwijała się, po części dzięki wsparciu Durand-Ruela. W 1890 roku mógł już kupić wynajęty dom, w którym mieszkała jego rodzina. W wieku pięćdziesięciu lat malarz był wreszcie zabezpieczony finansowo, a sukces pozwolił mu na powiększenie ogrodu w Giverny, który stał się jedną z największych pasji jego życia i w końcu wyłącznym tematem jego obrazów.

Po śmierci Alice w 1911 roku Monet rzadko opuszczał Giverny. Od lat dziewięćdziesiątych XIX wieku namalował wiele cykli płócien pokazujących, jak różna jest ta sama scena przy zmianie światła i pogody. Monet skupił się na obrazach swojego ukochanego stawu z liliami wodnymi.

Artysta pracował do końca życia mimo słabnącego wzroku. Kiedy zmarł 6 grudnia 1926 roku w Giverny, w wieku 86 lat, czczono go jako Wielkiego Starca francuskiej sztuki. Jego dom i ogrody otwarto dla zwiedzających w 1981 roku. Jako że Monet był jednym z najbardziej lubianych malarzem wszech czasów, stały się one wielką atrakcją turystyczną.

Lista niektórych dzieł:

1861 – Pracownia Artysty
1866/1867 – Kobiety w Ogrodzie
1867 – Ogród w Sainte-Adresse
1869 – La Grenouillere
1870 – Plaża w Trouville
1870 – Hotel des Roches Noires
1872 – Impresja, wschód słońca
1890 – Japoński mostek w Giverny
1874 – Łodzie rybackie
1876 – Pani Monet w stroju japońskim
1879 – Camille na łożu śmierci
1877 – Dworzec Saint-Lazare
1893 – Katedra w Rouen
1897-1920 – liczne obrazy Lilii wodnych w ogrodzie w Giverny

Artykuł z czasopisma „Galeria Sztuki. Najsłynniejsze działa mistrzów malarstwa – Claude Monet” wyd. DeAgostini z roku 2004 o numerze ISBN 83 – 7398 – 161  – 6

Pozdrawiam Molcia

Udostępnij

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *